در اسد الغابة از عمر بن ابى سلمه كه خود تحت سرپرستى پيامبر ( ص ) بوده روايت است كه گفت آيهء تطهير ( إِنَّما يُرِيدُ اللَّه لِيُذْهِب عَنْكُم الرِّجْس أَهْل الْبَيْت وَ يُطَهِّرَكُم تَطْهِيراً ) به هنگامى نازل شد كه پيامبر ص در خانهء ام سلمه به سر مىبرد . پس رسول خدا ( ص ) فاطمه و حسن و حسين را نزد خود خواند و عبايى را بر آنها پوشاند . على ( ع ) پشت سر او قرار داشت . سپس گفت بار الها ، اينها اهل بيت من هستند . پس پليدى را از آنان دور بدار ، و آنان را پاكيزه فرما ام سلمه پرسيد آيا من هم جزء آنان هستم ؟ پيامبر ( ص ) فرمود تو در جايگاه خودت هستى ، و تو بر خيرى . در كتاب نامبرده از زيد بن ارقم نيز روايت شده است كه رسول اللّه ( ص ) فرمود من در ميان شما دو چيز گران‌قدر باقى مىگذارم كه تا زمانى كه به اين دو چنگ زنيد ، گمراه نخواهيد شد ، يكى از اين دو از ديگرى بزرگ‌تر و باارزش‌تر است ، كتاب خدا ، آن رشتهء بركشيده ميان آسمان و زمين و ديگرى عترتم ، يعنى خاندانم كه هرگز از يكديگر جدا نمىگردند تا در كنار حوض كوثر بر من وارد شوند ، پس بنگريد تا پس از من چگونه با اين دو رفتار خواهيد كرد . الخ . محبّت شديد پيامبر ( ص ) به امام حسن و امام حسين ( ع ) دوست داشتن اين دو امام بر هر كس واجب و دوست داشتن آنها همان دوستى با رسول اللّه ( ص ) و دشمنى با آنان دشمنى با پيامبر است شيخ مفيد در ارشاد مىنويسد : پيغمبر ( ص ) در ميان خاندان خود به امام حسن و امام حسين بيش از همه علاقه و محبت داشت . ترمذى در كتاب صحيح به سند خود از انس بن مالك آورده است كه از رسول خدا ( ص ) پرسيدند در ميان اهل بيت كدام يك نزد شما محبوب‌ترند ؟ فرمود : حسن و حسين ، و اغلب به دختر خود فاطمه ( ص ) مىفرمود : دو فرزند مرا نزد من بياور . آنگاه آنها را در آغوش مىگرفت و مىبوييد . نسائى در كتاب خصايص به سند خود از اسامة بن زيد روايت كرده مىنويسد : رسول خدا ( ص ) در حالى كه حسن و حسين را بر زانوى خود نشانيده بود فرمود : اين دو ، فرزندان من و فرزندان دخترم هستند . بار الها تو خود مىدانى كه من آنها را دوست دارم پس تو نيز آنها را دوست بدار . صاحب كتاب اسد الغابه به سند خود شبيه به اين روايت را از پيامبر ( ص ) نقل كرده است . در كتاب استيعاب به طرق مختلف از پيامبر ( ص ) آمده است كه دربارهء حسن و حسين فرمود : بار الها من اين دو را دوست دارم ، پس تو هم آنها را و هر كس دوستدار آنهاست دوست بدار . در كتاب الاصابة و نيز از احمد بن حنبل از طريق عبد الرحمن بن مسعود ، از ابو هريره آمده است كه مىگفت ، رسول خدا ( ص ) را مشاهده كردم در حالى كه حسن و حسين هر يك بر يك دوش او نشسته بودند و هر بار يكى از آن دو را مىبوسيد ، همين كه به من نزديك شد فرمود : هر كس آن دو را دوست بدارد من او را دوست دارم و هر كس ايشان را دشمن دارد من او را دشمن دارم ، و نيز فرمود : هر كس حسن و حسين را دوست دارد من او را دوست دارم ، و هر كه را من دوست بدارم خداوند نيز دوستدار او خواهد بود ، و كسى كه خداوند دوست بدارد او را داخل بهشت نمايد ، و همچنين هر كس آن دو را دشمن دارد ، من او را دشمن دارم