به دست مىآورد . با خويشانش صلهء رحم مىكرد بى آن كه آنها را بر ديگران ترجيح دهد . مگر بدانچه خداوند فرموده بود ، بر كسى جفا روا نمىداشت . پوزش پوزشخواه را مىپذيرفت . تا زمانى كه قرآن بر او نازل نشده بود ، از ديگر مردمان بيشتر تبسم بر لب داشت ، و چه بسا كه بى آن كه قهقهه سر دهد مىخنديد . بر كنيزان و غلامانش در خوراك و پوشاك خود را بالا نمىگرفت . هر كس را كه به وى دشنام مىداد ، ناسزا نمىگفت . هيچ زن و خدمتكارى را لعنت نفرستاد و كسى را سرزنش نكرد جز آن كه فرمود : رهايش كنيد . هيچ آزاد و بنده يا كنيزى نزد او نيامد جز آن كه آن حضرت براى روا كردن حاجتش با او همراه شد . بدى را با بدى پاسخ نمىداد بلكه مىبخشيد و گذشت مىكرد . با هر كس ملاقات مىكرد نخست او بود كه سلام مىداد و چون با مسلمانى روبه‌رو مىشد ابتدا وى دستش را براى مصافحه دراز مىكرد . چون مىنشست و برمىخاست خدا را ياد مىكرد . اگر در حال نماز بود و كسى نزدش مىآمد نمازش را كوتاه مىكرد و سپس به او روى مىنمود و مىفرمود : كارى دارى ؟ هركجا كه به دو مجلس پايان مىيافت مىنشست و اين امر را مورد تأكيد قرار مىداد . بسيارى از اوقات روبه‌روى قبله مىنشست و هر كه را كه پيش او مىآمد ارجمند مىداشت حتى جامه‌اش را زير پاى او مىگستراند و شخص تازه وارد را بر تشكچه‌اى كه زيرش بود مىنشاند . در حالت خشنودى و ناخشنودى جز حق بر زبان نمىراند . خيار را با خرما و نمك تناول مىفرمود . بهترين ميوهء آبدار در نظر حضرتش هندوانه و انگور بود و بيشترين غذايش آب و خرما و شير را با خرما مىآميخت و آنها را « اطيبين » مىناميد ، محبوب‌ترين غذا پيش او گوشت بود و آب گوشت مىخورد و كدو را بسيار دوست مىداشت . گوشت شكار مىخورد اما خود آن را صيد نمىكرد . نان و روغن مىخورد . از گوسفند دست و كتف و از خورش سركه و از خرما ، نوع فشردهء آن و از سبزى ، كاسنى را مىخورد . شوخى مىكرد اما جز حق نمىگفت . ابن سعد در طبقات گويد : پيش از آن كه به پيامبرى رسد از نظر مردانگى و خوش‌خويى و آميزش با مردمان و گفتار با آنان و حلم و امانتدارى و راستگويى و به دور بودن از ناسزاگويى و آزاررسانى ، بهترين قوم خويش بود . ديده نشد كه با كسى به خصومت و ستيز بپردازد تا آنجا كه قومش او را امين خواندند . چون خداوند خصلتهاى شايسته را در او جمع كرده بود . در همين كتاب به نقل از عايشه تعدادى حديث آمده كه در آنها عايشه گفته است : رسول خدا ( ص ) بين انتخاب دو چيز مخيّر نشد كه يكى از آنها آسان‌تر از ديگرى باشد جز آن كه آن حضرت آسان‌تر را برگزيد . « 21 » به خاطر خودش انتقام نمىگرفت مگر آن كه حرمت خدا دريده مىشد كه در اين صورت به خاطر خداوند انتقام مىگرفت . هرگز با دستش بر چيزى نزد ، جز آن كه بدان در راه خدا ضربه زد . هرگز جواب رد به درخواستى نداد ، مگر آن كه آن درخواست براى گناه بود . ( و نيز

--> ( 21 ) يعنى آسان‌تر براى ديگرى نه براى خودش .