حاضران به مشاجره پرداختند و پيامبر ( ص ) فرمود : برخيزيد . . . طبرى در قسمتى از حديثى كه از ابن عباس روايت كرده ، آورده است : رسول خدا ( ص ) فرمود : على را پيش من فرستيد ، او را بخوانيد . عايشه گفت : كاش پى ابو بكر مىفرستادى . حفصه نيز گفت : كاش پى عمر مىفرستادى . همه پيش آن حضرت جمع شدند . رسول خدا ( ص ) فرمود : بازگرديد اگر مرا به شما نيازى بود به دنبالتان مىفرستم . آنها همه برگشتند . در آخر اين حديث نكته‌اى آمده است كه با آغاز آن تناسب ندارد . روايتى كه نقل كرده‌اند مبنى بر اين كه پيامبر بمرد در حالى كه سرش در دامن عايشه بود امكان ندارد كه درست باشد . چون معمولا در چنين شرايطى زنان به خاطر ضعف و بىتابىيى كه در خود دارند نمىتوانند عهده‌دار چنين امورى شوند و ممكن نيست كه على ( ع ) در چنين حالتى از پيامبر دور شده باشد و ( رسيدگى به ) آن حضرت را به عهدهء زنان گذاشته باشد . علت طرح اين نكته ، معروف و معلوم است . ابن سعد تعدادى روايت نقل كرده مبنى بر اين كه آن حضرت در دامان على بن ابى طالب ( ع ) جان داد . آخرين آنها روايتى است كه به سند خود از ابو غطفان ، از ابن عباس نقل كرده است كه گفت : رسول خدا ( ص ) در حالى كه به سينهء على تكيه داده بود ، از دنيا رفت . گفتم : عروه از قول عايشه به من گفت كه عايشه گفته است رسول خدا ( ص ) در حالى كه ميان سينه و گردن من بود جان داد . ابن عباس گفت : آيا معقول است ؟ ! به خدا سوگند رسول خدا ( ص ) در حالى كه به سينهء على تكيه داده بود جان داد و على و برادرم فضل او را غسل دادند و پدرم هم از حضور در مراسم غسل وى ، خوددارى ورزيد . حاكم در مستدرك روايتى آورده و آن را صحيح دانسته است . وى اين روايت را به سند خود از احمد بن حنبل ، به سندش از ام سلمه نقل كرده كه گفت : به خدايى كه به دو سوگند مىخورم على از نظر ديدار نزديك‌ترين مردم به رسول خدا ( ص ) بود . صبحگاهان پيش رسول خدا ( ص ) بازگشتيم ، آن حضرت پيوسته مىفرمود : على آمد ؟ على آمد ؟ فاطمه گفت : گويا شما او را به دنبال كارى فرستاديد . لحظاتى بعد على آمد . ام سلمه گفت : خيال كردم پيامبر با على كارى دارد . از اتاق بيرون آمدم و كنار در نشستم و نزديك‌ترين كسان به در بودم . رسول خدا ( ص ) خود را روى على انداخت و با وى شروع به نجوا كرد . سپس در همان روز رسول خدا ( ص ) قبض روح شد . بنا بر اين على از نظر ديدار ، نزديك‌ترين كس به پيامبر ( ص ) بود . وفات آن حضرت چنان كه در ميان علماى اماميه مشهور است ، به هنگام زوال آفتاب روز دو شنبه بيست و هشتم صفر اتفاق افتاد . كلينى از علماى شيعه مىگويد : وفات پيامبر ( ص ) در دوازدهم ربيع الاول سال يازده هجرى به وقوع پيوست . شيخ مفيد در ارشاد و طبرسى در اعلام الورى سال وفات آن حضرت را سال دهم هجرى ذكر كرده‌اند .