از اعمال ناپسند عثمان بن عفّان آنست كه مورّخين روايت كرده‌اند از قبيل : جا دادن حكم بن عاص و پسر او مروان كه رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله آنان را رانده و تبعيد كرده بود . ديگر اينكه عثمان بن عفّان مروان را وزير خود كرد ، امور و بازرسى كارمندان خود و احكام مسلمانان را بعهدهء مروان نهاد ، ديگر اينكه عثمان بن عفّان أبو ذر را كه جندب بن جناده باشد - بعد از آنكه دوا به حلق او ريخت و پهلوى او را مضروب كرد - بر پشت عرقگير شتر سوار و به طرف ربذه تبعيد نمود تا اينكه ابو ذرّ در ربذه از دنيا رفت . در صورتى كه مورّخين آنچه را كه رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله در وصف ابو ذرّ از قبيل : راستگوئى ابو ذرّ و شهادت پيغمبر به اهل بهشت بودن ابو ذرّ را روايت كرده‌اند . بعد از آن مهاجرين و انصار براى محاصرهء عثمان بن عفّان و هجوم بر او اجتماع كردند تا اينكه عاقبت او را كشتند . اين جريان در موقعى اتفاق افتاد كه مدّت بيست و چهار سال از امامت على بن أبي طالب عليه السّلام گذشته بود . [ بيعت مردم با امير المؤمنين عليه السلام ] آنگاه مردم به طرف امير المؤمنين على عليه السّلام آمدند تا با آن حضرت بيعت نمايند ولى على عليه السّلام قبول نميكرد ، مردم هم دست بر نداشتند تا اينكه على عليه السّلام را خواه ناخواه راضى كرده و نظير شترى كه بدور آب جمع شود در اطراف آن بزرگوار جمع شدند تا على با آنان طبق كتاب خدا و سنّت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله با رضا و رغبت آنان بيعت كرد . همين‌كه مردم با حضرت امير المؤمنين عليه السّلام بيعت كردند آن