خرما بر گرفت و دست خود را از آن درخت برداشت و اشاره كرد تا آن درخت بجاى خود برگشت ، آن حضرت گمان ميكرد كه من خوابم ولى من خوابيده و بيدار بودم . چون اين معجزه را از آن حضرت ديدم ترس بر من غلبه كرد ، نتوانستم خوددارى نمايم پس نزد ابو طالب آمدم و در مكان خلوتى به او گفتم : من از حضرت محمّد چنين و چنان ديدم ؟ ! ابو طالب گفت : آرام باش و اين گفتگو را جاى ديگر مكن كه شايد خوابهاى دروغى بوده ، گفتم : نه به خدا قسم بلكه بطور يقين در حال بيدارى بود نه در حال خواب ، به چشم بيدارى ديدم نه در چشم خواب ، من به خدا اميدوارم كه اين گمان مرا نسبت به محمّد صلى اللّه عليه و آله ثابت نمايد و آنطور باشد كه بوسيلهء پرورش آن حضرت به من بشارت داده شده و من به جهت كفالت و عهده‌دارى نفقهء آن بزرگوار رستگار گردم . بعد از آن فاطمه بنت اسد در شب و روز از حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله جدا نمىشد ، از آن حضرت غفلت و از خدمتش كوتاهى نمىكرد ، در جستجوى غذا و آب پيغمبر بود ، پس رسول اللّه آن بىبى را مادر ميگفت . فاطمه بنت اسد از بتها دورى گزيد ، از قربانى كردن قربانىهائى كه در ايام عيدها به اميد پسر براى بتها قربانى ميكرد خوددارى نمود ، برسول خدا صلى اللّه عليه و آله و خدمت به آن حضرت دل خوش كرد ، چون خدمتگزاران كعبه ديدند كه فاطمه بنت اسد نذر و نياز خود را از بتها قطع كرد مانع مىشدند كه آن بىبى نزد بت بزرگ داخل شود . حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله در كليهء مجالس قريش شركت مىكرد مگر سجده كردن و قربانى كردن براى بتها و شرب خمر و شعر و حرف