بر مؤمنين فرض و بر منافقين غيظ و غضب خواهد بود ، كسى كه على بن أبي طالب را دوست داشته باشد براى رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله دوست داشته است كسى كه از دوست داشتن آن حضرت خوددارى كند حقّا كه خدا را معصيت كرده و از راه نجات منصرف شده است . زيرا كه أمير المؤمنين عليه السّلام اول مردى بود كه برسول معظم اسلام ايمان آورد ، با آن حضرت نماز بجاى آورد ، آنچه را كه رسول اللّه از طرف خدا آورد تصديق نمود ، بسوى اعمالى كه موجب رضاى خدا و رسول بودند سرعت كرد ، در مقابل هر سختى و عسرتى و فراخى بر مشكلات و ضررها صبر كرد ، نصيحت او از اصحاب خود بيشتر بود ، از لحاظ يارى كردن بنفس خود ( ديگران را ) صاحب يد طولائى بود ( اين صفت را ) از اصحاب خود بيشتر داشت ( در مقابل انجام اين عمل ) از ياران خود سخت‌تر بود . امير المؤمنين عليه السّلام كسى است كه خدا در دليلهاى خود بر مؤمنين منت نهاد و آن بزرگوار را به فضيلتهاى خود مخصوص گردانيد ، بزرگوارى و بخشش را به او عطا كرد ، او را بوسيلهء قرب منزلت شريف گردانيد ، على عليه السّلام قبل از بعثت رسول اللّه در كنار پيغمبر پرورش يافت و پيغمبر او را از غذاى خود غذا ميداد ، رسول خدا صلى اللّه عليه و آله در كنار أبو طالب پرورش مىيافت ، أبو طالب به آن برگزيدهء خدا غذا ميداد و او را نگاهدارى ميكرد . حضرت عبد المطّلب بن هاشم عليهما السّلام متكفّل مخارج بيوه‌زنان و يتيمان بود ، فرياد رس ستمديده و آزاد كنندهء مظلوم بود ، متحمل شخص بيچاره و مهمان را ميزبان بود و از ظلم و ستم مانع ميشد ، عبد المطّلب