أبو لهب گفت : آيا براى همين موضوع ما را دعوت كردى ؟ ! آنگاه از اطراف آن بزرگوار متفرق گرديدند و خداى عزيز اين آيه را فرستاد : تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ وَ تَبَّ ، ما أَغْنى عَنْهُ مالُهُ . الى آخر سوره « 1 » . روايت شده كه حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله براى دومين بار قوم و خويشان خود را دعوت كرد و آنان را غذا داد ، جميع آنان را از يك كاسه سيراب كرد تا اينكه متفرق شدند . آنگاه رسول معظم بايشان فرمود : اى فرزندان عبد المطّلب از من اطاعت كنيد تا پادشاهان و حكم كنندگان زمين شويد ، خداى توانا هرگز پيغمبرى را مبعوث نكرده مگر اينكه براى او وصىّ و برادر و وزيرى قرار داده است ، پس كدام يك از شما وصى و برادر و وزير و اداء كنندهء قرض من خواهيد شد ؟ ؟ آنان از قبول اين عمل خوددارى كردند و گفتند : اين طاقتى را كه تو دارى چه كسى خواهد داشت ؟ . ولى على بن أبي طالب عليهما السّلام كه از لحاظ سن از همهء آنان كوچكتر بود قد علم كرد و گفت : من يا رسول اللّه ، رسول اكرم صلى اللّه عليه و آله بعلى فرمود : بجان خودم قسم آنچه را كه گفتم تو قبول خواهى كرد و دعوت مرا اجابت خواهى نمود ، از همين نظر است كه على عليه السّلام وصى و برادر و وارث رسول خدا شد و آنان نشدند . [ ترسانيدن رسول اكرم قوم و خويشان خود را ] در روايت ديگر است كه پيغمبر عزيز قوم و خويش خود را كه از قبيلهء بنى هاشم بودند و تعداد آنان ( 45 ) نفر بود و عموى آن حضرت

--> ( 1 ) سورهء تبت ، آيهء ( 1 ) يعنى دو دست أبو لهب شكسته باد و مال او او را غنى نكند - مترجم .