المسعودي ( مترجم : محمد جواد نجفي )
154
اثبات الوصية لعلي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي )
يهود را در شهرها متفرق نمود . مدت ( 47 ) سال كه از سلطنت بخت النصر گذشت خدا عزير را مبعوث كرد و عدهاى از مؤمنين كه از قتال فرارى شده بودند در جوار عزير پناهنده شدند ، چون عزير آنان را ديد و كلمهء ايمان را از آنها شنيد آنان را برگزيد و پذيرفت آنگاه به قدر يك روز يا قسمتى از يك روز از نظر آنها غائب شد چون بسوى آنها مراجعت كرد ديد كه همهء آنها مرده و افتادهاند و فرارى شدن آنها را از موت نجات نداده است . در اين موقع بود كه گفت : چه موقع خدا اين نفوس را بعد از موتشان زنده خواهد كرد ؟ ؟ پس خداى توانا عزير را هم به آن اموات ملحق فرمود و عزير هم با آن اموات مدت ( 100 ) سال مرده بود ، آنگاه خداى آفريننده عزير را قبل از آنها زنده كرد و آنان را نيز در حضور عزير زنده فرمود ، عزير عليه السّلام نظر ميكرد و ميديد كه چگونه استخوانها و مفاصل بدن آنها اجتماع ميكردند و هر مفصلى مفصل مناسب با خود را مىيافت و بوسيلهء گوشت پوشيده ميشد . در اين موقع بود كه عزير گفت : من ميدانم كه خدا بر هر چيزى قادر است . بعد از آن خداى تعالى منذر بن شمعون را كه وصى بود مأمور كرد كه نور و ميراث انبياء را بدانيال برسم امانت بسپارد .