62 - حضرت دانيال عليه السّلام بعد از منذر بن شمعون دانيال عليه السّلام براى امر خدا اقدام نمود و بخت النصر از دنيا رفت و پسرش فهر كه كافرى خبيث بود مدت ( 16 ) سال و چند روزى سلطنت كرد . فهر لعين دستور داد تا حفره و گودالى در زمين كندند و دانيال را با ياران آن حضرت در آن حفره ( كه پر از آتش بود ) انداختند ، و آتش نزديك آنان نيامد و چيزى از بدن آنان را نسوزانيد . همين‌كه آن ملعون ديد آتش صدمه‌اى به آنها نرسانيد دانيال و يارانش را در چاهى كه حيوانات درنده در آن وجود داشت انداخت ، موقعى كه آن حيوانات درنده دانيال را با اصحابش ديدند پناهندهء به آنان شدند و در مقابل آنها بنا كردند چاپلوسى كردن و دم خود را جنبانيدن ، وقتى فهر لعين اين منظره را تماشا كرد آن بزرگواران را به انواع عذاب معذب كرد و خداى رؤف آنان را از شر آن بىدين خلاص كرد و آنها را داخل بهشت كرد و در قرآن مجيد براى آنها مثلى زده و فرموده : قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ النَّارِ ذاتِ الْوَقُودِ إِذْ هُمْ عَلَيْها قُعُودٌ وَ ما نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَنْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ « 1 »

--> ( 1 ) سورهء بروج آيهء ( 3 ) يعنى كشته شد ياران شكاف زمين ( كه آن را براى سوزانيدن مسلمين پر از آتش كرده بودند ) آن آتش صاحب مايه ، در آن موقعى كه مسلمانان در آن آتش نشسته بودند ، و انتقامى از آنان نگرفتند مگر اينكه آن مسلمين بخداى عزيز و ستوده ايمان آوردند - مترجم