نفسه على ذات اللّه ، و السلام » . « 1 » « اما بعد : آخرين نامهء شما توسط هانى و سعيد به دستم رسيد و من به آن چه در نامه‌هاى خود تذكر و توضيح داده بوديد پى بردم و درخواست شما در بيشتر اين نامه‌ها اين بود كه ما امام و پيشوايى نداريم ، به سوى ما رهسپار شو تا خداوند به وسيلهء شما ما را به سوى حق رهنمون گردد . اكنون ! من برادر و پسر عمو و فرد مورد اعتماد خويش را به سوى شما گسيل داشتم . بنا بر اين ؛ اگر خواستهء اكثريت مردم و نظر افراد آگاه‌تان همان باشد كه در نامه‌هاى شما منعكس گرديده و فرستادگان شما حضورا بازگو كردهاند ، من نيز ان شاء اللّه به زودى به سويتان حركت خواهم كرد . به خدا سوگند ! پيشواى راستين و امام به حق كسى است كه به كتاب خدا عمل نموده و راه عدل و داد را پيشهء خود سازد و از حق پيروى كرده و خويشتن را وقف ذات بارى تعالى كند ، و السلام » . امام عليه السّلام ، قيس بن مسهّر ، عبد الرحمن بن عبد اللّه و جمعى از فرستادگان خويش از جمله عمارة بن عبد اللّه را همراه مسلم اعزام نمود . مسلم بن عقيل عليه السّلام از مكه رهسپار مدينه و از آنجا به عراق عزيمت كرد و دو راهنما از قبيلهء قيس با خود همراه برد ، آنان راه را گم كردند ، تشنگى بر آن‌ها عارض شد و با اشاره راه را به مسلم نشان دادند و خود از شدت تشنگى جان باختند . مسلم اين رخداد را به فال بد گرفت و ماجرا را طى نامهاى از منطقهء مضيق « 2 » به امام حسين عليه السّلام گزارش نمود و آن را توسط قيس بن مسهّر ، نزد حضرت فرستاد ، امام عليه السّلام در پاسخ نامهء مسلم ، وى را به ادامهء مسير ترغيب كرد و مسلم به راه خود ادامه داد و وارد كوفه شد و بر مختار بن ابو عبيدهء ثقفى وارد شد و مردم كوفه نزد وى شتافتند و تعداد هيجده هزار تن با او بيعت كردند .

--> ( 1 ) . اين نامه را شيخ مفيد در ارشاد : 2 / 39 و ابن اثير در كامل : 3 / 386 آوردهاند . ( 2 ) . تنگهاى آبگير است كه آب موجود در آن از بطن خبت سرچشمه مىگيرد و نزديكى مدينه در مسير مكه قرار دارد و دو راهنماى حضرت مسلم از آن منطقه راه را گم كرده و به سمت مكه منحرف شدند .