بدن مطهّر عباس بن على عليه السّلام را در محل شهادت وى ، در مسير غاضريه كه اكنون « 1 » قبر شريف آن بزرگوار واقع است ، به خاك سپردند . دستهاى ديگر گفتهاند : به دليل اين كه پيكر مطهّر عباس عليه السّلام قطعه‌قطعه شده بود ، قادر به حمل آن نشدند ، از اين رو ، در محل شهادتش به خاك سپرده شد ؛ چنان كه امام حسين عليه السّلام نيز به همين دليل بدن شريف وى را مانند پيكر ساير شهدا به خيمه حمل نكرد . بنى اسد ، پيكر حبيب را با توجه به مقام و منزلتش ، بالاى سر حسين عليه السّلام در محلى كه اكنون قبر شريف اوست ، دفن كردند . بنى تميم بدن حرّ بن يزيد رياحى را نيز با عنايت به مقام و رتبهء وى در فاصلهء يك ميلى مرقد ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام جايى كه اكنون قبر اوست ، مدفون نمودند . شنيدهام اين قضيه ، موجب شگفتى يكى از پادشاهان شيعه شد و قبر حبيب و حرّ را نبش كردند ، بدن حبيب را با همان مشخصاتى كه در كتب ، از آن ياد شده بود ، يافتند . و حرّ را نيز با همان اوصاف مشاهده كردند سر مقدّس وى از پيكر جدا نشده بود و دستمالى بر آن بسته شده بود كه پادشاه آن را باز كرد تا جهت تبرك نگاه دارد ، ناگهان خون از پيشانى مبارك حرّ جارى گشت . وى دستمال را به همان صورت ، بست و دستور دارد دو ضريح بر قبر آنان ساختند . اگر اين خبر مقرون به صحت باشد ، احتمالا بنى تميم با توجه به موقعيت حرّ و قدرت و توان خود ، از جدا كردن سر مقدّس حرّ جلوگيرى به عمل آوردهاند . ب - سرهاى مطهّر همهء دلدادگان و ياران حسين عليه السّلام پس از شهادت آنان در كربلا از پيكر جدا و همراه با اسيران [ به كوفه و شام ] حمل شد ، به جز سر مقدس عبد اللّه بن حسين ؛ كودك شير خوار آن حضرت كه امام عليه السّلام پس از شهادت او ، با نوك

--> ( 1 ) . ارشاد : 2 / 114 ( با اندكى تفاوت ) .