تورات كنونى به قدرى در ماديات غوطه‌ور شده و آن را وجههء نظر خود قرار داده كه وقتى مىخواهد مردم را به اطاعت خدا و پيروى از دستورات الهى تشويق كند ، اثر وضعى اطاعت و فرمانبردارى را ثروتمندى و تسلط بر مردم معرفى مىكند و اثر وضعى معصيت و گناه را مرگ و از دست دادن مال و قدرت مىداند . همچنين قرآن بر خلاف انجيل ، بشر را تنها از ديدگاه معنويات مورد مطالعه قرار نداده است و از تنظيم امور زندگى او در اين جهان غفلت نورزيده است ، از اين نظر تشريع قرآن يگانه شريعت كاملى است كه در تعاليم خود ، مصلحت دنيوى و اخروى بشر را در نظر گرفته است و براى نمونه برخى از تعاليم آن را كه ناظر به هر دو جنبهء ( مادى و معنوى ) است در اينجا مىآوريم : دعوت به سراى ديگر 12 . هر كس از خدا و پيامبر او پيروى كند ، او را وارد بهشت

--> گاهى در اين كتاب صريح‌تر به زندگى مجدد پس از مرگ تصريح كرده و مىگويد : « خداوند مىميراند و زنده مىكند ، به قبر فرود مىآورد و برمىخيزاند » ( كتاب اول سموئيل ، آيه 7 از باب 2 ) . باز در اين كتب تصريحات و اشاراتى وجود دارد و براى اطلاع بيشتر به زبور داود آيه 7 از مزمور 11 و آيه‌هاى 8 - 11 از مزمور 16 و كتاب اشعيا باب 26 آيه 19 و كتاب دانيال باب 12 آيه 3 - 4 و . . . مراجعه شود ( مترجم ) .