نيزه‌ها و چاقوها به جان آنها افتادند . خمره‌هاى شراب را يكى پس از ديگرى بر زمين مىريختند ، و در خانه‌ها به جستجو مىپرداختند كه مبادا در گوشه‌اى ظرفى شراب بر جاى مانده باشد . امّت قرآنى در يك لحظه به امّتى شراب ستيز تحوّل يافت ، كه ديگر مصرف كردن شراب را كسر شأن خود مىدانست . همهء اينها از آن روى اتفّاق افتاد كه امّت مسلمان زمام ارادهء خويش را در دست گرفته بود ، و در برابر شهوات نفسانى آزاد و آزاده گرديده بود ، و مىتوانست با انگيزه‌هاى حيوانى و تحريكات شهوانى خويش مقابله نمايد ، و با نهايت قاطعيت و جدّيت ، هر گاه موقعيت اقتضا كند ، در يك كلمه به همهء آن انگيزه‌ها و تحريكات پاسخ « نه » بدهد و آزادى حقيقى و آزادگى واقعى خود را در كردار و رفتار نشان دهد . در برابر اين تجربهء موفقيت آميز ، كه قرآن كريم در ماجراى تحريم خمر در پيشانى تاريخ به ثبت رسانيده است ، پيشرفته‌ترين ملّت دنياى غرب را مىنگريم كه در تمدّن و فرهنگ در روزگار ما از ديگر ملّتها پيشى جسته است ؛ ولى در يك تجربهء مشابه ، سخت شكست مىخورد . ايالات متحده آمريكا ، در قرن بيستم ، در پى آن برآمد كه ملّت امريكا را از زيانهاى شراب رهايى بخشد . در سال 1920 ميلادى قانونى مبنى بر ممنوعيّت ميگسارى گذرانيد ، و براى پشتيبانى آن قانون به تبليغات گسترده‌اى از طريق سينما و تآتر و راديو و كتابها و مجلات دست زد ، و اين تبليغات را همه جا با آمار نامه‌هاى دقيق و حاصل مطالعات پزشكى همراه گردانيد . هزينهء اين تبليغات را 65 مليون دلار بر آورد كردند ؛ و 9 مليارد صفحه در بيان زيانهاى شراب و نكوهش آن ، مطلب نوشتند . آمار نامه‌ها نشان دادند كه در طول مدّت حدود سيزده سال از تاريخ تصويب قانون ممنوعيّت شراب تا اواخر سال 1933 ميلادى در راه اجراى اين قانون دويست نفر كشته شدند ؛ پنجاه هزار نفر زندانى شدند ؛ مخالفان اين قانون و تخلف كنندگان از آن ، جريمه‌اى بالغ بر يك و نيم مليون دلار پرداختند ؛ اموال و املاك بسيارى ، به قيمت چهار صد مليون دلار به جرم مخالفت با اين قانون ، مصادره گرديد ؛ و بالاخره ، دولت آمريكا در سال 1933 ميلادى ناگزير قانون ممنوعيّت ميگسارى را لغو كرد ؛ و اين تجربه شكست خورد . علّت اين امر آن بود كه تمدّنهاى غربى ، به رغم فريادهاى آزادى كه سر مىدهند ، هرگز نتوانسته‌اند ، و حتّى در صدد بر نيامده‌اند ، كه آن « آزادى حقيقى » را كه قرآن كريم در وجود