فرمود : « همانا اين قرآن رشته‌اى است كه يك طرف آن در دست خدا و طرف ديگرش در دست شماست ، پس به آن چنگ بزنيد ، بدرستى كه شما پس از آن هرگز گمراه و هلاك نخواهيد شد . » ابو هريره روايتى را نقل مىكند كه در آن پيامبر صلّى اللّه عليه و إله فرمود : در روز قيامت نخستين كسى كه دربارهء او حكم صادر مىشود ، قارى قرآنى است كه بدان عمل نكرده است . رسول خدا در حالى كه مژده مىدهد مىفرمايد : « خوشا به حال آن‌كه به قرآن عمل كند » . ابو درداء گويد : بيم دارم كه روز قيامت از من سؤال شود : عالم بودى يا جاهل ؟ و من بگويم : عالم بودم . تمامى آيات دستوردهنده و نهىكنندهء كتاب خدا نزد من آيند و هركدام از تكليف واجب خود بپرسد . آيات دستوردهندهء قرآن از من بپرسند آيا فرمان بردى و آيات نهىكنندهء قرآن سؤال كنند آيا از آنچه تو را نهى كرديم خوددارى كردى ؟ بنابراين ، تلاوت‌كنندهء قرآن بايد در متن قرآن زندگى كند و در دل به آن ايمان داشته باشد ، چه هنگامى كه با قرآن خلوت مىكند و چه زمانى كه از آن جدا مىشود . پس بايد ، از تعاليم قرآن پيروى و برطبق آنها عمل كند و همواره به ياد قرآن باشد . لذا كراهت دارد كسى تمام قرآن را در كمتر از سه روز تلاوت كند ، زيرا اين تلاوت موجب تدبّر در قرآن و كسب فهم و درك آن نخواهد بود . در حديث مرفوع « 1 » از عبد اللّه بن عمر نقل شده است : كسى كه قرآن را در كمتر از سه روز بخواند چيزى از آموزه‌هاى آن را درك نمىكند . در حديث موقوف « 2 » از ابن مسعود نقل شده كه گفت : قرآن را در كمتر از سه روز قرائت نكنيد . از معاذ بن جبل نقل شده كه او دوست نداشت قرآن را در كمتر از سه روز قرائت كند . از مكحول نقل شده كه گفت : از ميان اصحاب نيرومند رسول

--> ( 1 ) - حديثى است كه از وسط سلسلهء سند يا آخر آن ، يك فرد يا بيشتر افتاده باشد ، لكن تصريح به رفع كرده باشند . مثلا ( عن كلينى عن على بن ابراهيم عن ابيه رفعه عن الصادق عليه السّلام قال . . . ) ، استاد شانه‌چى ، علم الحديث ، ص 153 . م . ( 2 ) - حديثى است كه از مصاحب معصوم نقل شود ، چه سلسله سند به صحابى متصل باشد چه منفصل . همان مأخذ ، ص 160 . م .