مقدمه نگارش ، همواره مهمترين وسيله ، براى ضبط انديشه‌ها و انتقال معارف و اخبار است و در عين حال ، از لحاظ لغوى در بسيارى از مواقع جهت نشان دادن صداهاى كلمات ، به تكامل نيازمند است از اين جهت كاستىهايى دارد كه يكى از آنها ، وجود علامتهايى است كه نوشته مىشود ، ولى خوانده نمىشود و يكى ديگر از آنها ، وجود علامتهايى است كه نوشته مىشود ولى صدايى غير از آنچه كه براى آن تعيين شده ، مىدهد و يكى ديگر از آنها صداهايى است كه در مقام سخن گفتن وجود دارند ، ولى در كتابت علامتى براى آنها نيست . نگارشهاى شناخته شده در زبانهاى مختلف ، از لحاظ كمى يا زيادى اين سه نوع كاستى ، با يكديگر فرق دارند . هجاى كلمات در مصحف كريم ، تقريبا با نطق مطابقت تمام دارد جز در مواردى كه به نظر مىرسد علامتهاى حركتهاى بلند ( الف ، و او و ياء ) حذف شده است از باب مثال در كلماتى مانند : « العلمين ، يلون ، البنين ، ايه ، يدع ، يأت » يا زايد بودن بعضى از اين علامتها ، به ويژه در كلمات مهموز مانند : « بأييد ، اولئك ، مائة ، نبأى ، لقاىء ، لا أذبحنّه » ، و يا زايد بودن الف بعد از واو آخر ، در كلماتى مانند : ( ملاقوا ، يعفوا . . . ) و يا آنچه كه به نظر مىرسد بعضى