مىداده است ، پيامبرى كه معجزه‌ها و نشانه‌هاى شگفتى از او ديده بودند ، ديده بودند كه خداوند با دست او با دشمنشان فرعون چه كرد و چگونه آنان را با آن همه توانايى و شكوهمندى در دريا به كام امواج سپرد و اينان را رهايى و آزادى داد و اينك چيزى از آن روزها نگذشته و آن خاطره‌ها هنوز از پيش چشمشان نرفته كه از در سركشى درمىآيند و از پيكار با مردمى كه با دشمنان مصريشان به هيچ روى سنجيدنى نيستند و شمار و نيروشان از يك دهم آنان نيز بسى فروتر است ، سرباز مىزنند و آن رفتار ناپسنديده و گفتار ناسنجيده را گستاخانه از خود نشان مىدهند ، رفتارى مفتضح كه نه تاريكى شب ، آن را مىپوشاند و نه هيچ لباسى آن را پنهان تواند كرد . ايشان ، دشمنان پروردگارند ، اگرچه خود را دوستدار و فرزندان خدا مىنامند . پس خدا چهره‌شان را ناساز نمود آنگاه كه ايشان را به خوك و ميمون مسخ گردانيد ؛ و بر ايشان آتش برافروختهء جهنمى را همراه گردانيد . بىگمان كه هرگونه ستايشى از آن پروردگار جهانيان است . « 1 » 4 . سركشى دوباره بر موسى خداوند خواست تا اسرائيليان چهل سال در بيابان سرگردان مانند ، اما هنوز چندى نگذشته بود كه دوباره آنان بر موسى شوريدند و اين بار سركردهء شورشيان يكى از خويشان موسى ، مردى از سبط لاوى بود ( موسى نيز از لاويان است ) . داستان چنان كه در تورات آمده ، اين است كه « دويست و پنجاه تن از بزرگان اسرائيلى ، به سركردگى « قورح » ، نزد موسى و هارون آمدند و گفتند : شما پا از گليم خود فرا نهاده‌ايد و خويش را از ديگران برتر مىشماريد . با اين كه اين مردم همه مقدس‌اند و خدا در ميان همه است و شما نبايد خويش را بر گروه خدا برافرازيد و برتر بدانيد » . موسى مىكوشد تا آشوب را آرام كند و به « قورح » يادآورى مىنمايد كه خداوند سبط او يعنى لاويان را از ميان ديگر تيره‌هاى اسرائيلى برگزيده و برترى داده است و به خود نزديك ساخته است ، اما كوشش او سودى نمىبخشد ، از اين روى از پى دو سركردهء ديگر شورش « داتان » و « ابيرام » مىفرستد تا شايد بدين ترتيب بتواند شورش را بخواباند ، اما آنان نمىپذيرند تا با موسى بنشينند و سخن بگويند و پيغام مىدهند كه « آيا كافى نيست كه ما را از سرزمينى كه به شير و شهد جارى بود بيرون آوردى تا در اين بيابان نابودسازى و اينك

--> ( 1 ) . مختصر تفسير ابن كثير ، 1 / 505 .