اين بنده أوايل كار براي اينكه كار تصحيح بهتر وكاملتر صورت گيرد ، نسخه دستنويس شده را با سه نسخه ديگر كه در كتابخانه مجلس شوراى ملى است ويك نسخه كه در كتابخانه مسجد سپهسالار است ونسخه ديگرى كه در كتابخانه مركزى دانشگاه است نيز مقابله مىكردم ودر پاورقى به موارد اختلاف اشاره مىكردم ، اين كار را گر چه زحمت فراوان داشت زيرا اين نسخه‌ها در اختيار من نبود وبايست براي مقابله ، به آن كتابخانه‌ها بروم وهر چند آن نسخه‌ها نيز خصوصا نسخه مدرسه سپهسالار ونسخه كتابخانه مركزى پر غلط بود واثر چشمگيرش فقط اين بود كه پاورقى ونسخه بدل زياد مىشد ، مع هذا اين زحمت را متحمل مىشدم وگاهى كه عبارت نامفهوم بود به كتب شيخ مانند شفاء ونجاة وإشارات مراجعه مىكردم ، اما زود متوجه شدم كه بهترين راه تصحيح اين كتاب مقابلهء آن با كتب شيخ است ، زيرا مؤلف نه تنها همچنان كه خود در أول كتاب اعتراف كرده است مطالبش همان مطالب استادش ابن سينا است بلكه غالبا عين عبارت أستاذ را مورد استفاده قرار داده است . اگر چه اين كار هم زحمت زيادى داشت زيرا بهمنيار گاهى در يك فصل از جاهاى متعدد ، عبارات را اقتباس كرده است ، ولى به هر حال چاره‌اى نبود . از آن پس از تطبيق ومقابله با نسخ كتابخانه مجلس ونسخه كتابخانه مدرسه سپهسالار ونسخه كتابخانه مركزى صرفنظر كردم ، چه علاوة بر زحمت زياد فايدهء چندانى نداشت . بهمنيار ، فوق العادة بر كتب استادش بو على احاطه داشته است ، هر مطلبي را مىدانسته كه شيخ أستاذ آن را در چند جا متعرض شده ودر كجا بهتر ادا كرده وبراي اقتباس مناسبتر است ، همان را انتخاب كرده است . پس از اين توجه ، ديدم همچنان كه التحصيل را بايد از روى كتب شيخ تصحيح كرد ، أحيانا بعضي اغلاط چاپ شده كتب شيخ را نيز مىتوان از روى التحصيل تصحيح كرد . من ، مواردى از عبارات نسخه‌هاى چاپى شفاء ونجاة را با التحصيل تصحيح كردم ويا لا أقل به عنوان نسخه بدل ضبط كردم . نسخه‌اى كه بهمنيار از كتب شيخ أستاذ داشته است با توجه به اينكه سألها در نزد أستاذ بوده است على القاعدة جزء صحيحترين