[ مصر ] قرار داد با اين اختلاف كه در حكمة العروضية بعضي از فصول كوتاه‌تر است وبعضي از مباحث بدون اينكه سقطى باشد مذكور نيست وشمارهء فصول بدون اينكه عنوان مبحثى ذكر شده باشد با حروف أبجد نموده شده است مثلا « فصل ج من آ » و « فصل د من آ » وغيره . ظاهرا مقصود از « آ » إلهيات بوده است . اما از أول ورق 82 تا آخر 84 كه آخر نسخه وكتاب است ظاهرا قسمتى از آخرين بحث إلهيات راجع به عقول وأفلاك است وعبارة متفاوت از نجاة . . . ربط اين نسخه‌ها وحكمة العروضية با كتاب نجاة - در اينكه قسمت منطق اين نسخه قسمتى است از منطق حكمة العروضية شبهه‌اى نيست ، زيرا در آخر كتاب « فوانيطيقى في الشعريات » چنين تصريح شده است : « وليكن هذا كفاية في غرضنا من اختصار المنطق ، وقد علمناها للشيخ الكريم أبى الحسن أحمد بن عبد اللّه العروضي أيده اللّه ، لما التمس وعلى الوجه الذي التمس ؛ واللّه المحمود وهو حسبنا . » منطق حكمة العروضية جز قسمتى از كتاب سوفسطيقى كه عين قسمت مغالطات كتاب نجاة است ( ص 141 تا 17 از نجاة چاپى [ مصر ] ) ، متفاوت از منطق كتاب نجاة ومفصل‌تر از آنست . چنان كه در زير عنوان رسالهء الموجزة في أصول المنطق يادداشت كرده‌ايم به اتكاء قرينه‌اى كه در آن جا ذكر خواهد شد مىتوان حدس زد كه باب البرهان آنجا قسمتى از منطق حكمة العروضية