الصوفي » و « الشجري » و « المجدى » بيان فرموده بود چيز تازه‌اى دستگيرم نشد . حدود هفده سال بيش وقتي كه فرزندم براي ادامهء تحصيل به آمريكا آمده بود ، از جمله كتابهائى كه همراه أو كردم يكى هم « منتهى الآمال » بود ، بنابراين فورا باو تلفن كردم كه « منتهى الآمال » را براي من به نيويورك بفرستد ، وفرداى آن روز آن كتاب بدستم رسيد « عمدة الطالب » را نيز توسّط يكى از دانشجويان إيراني دانشگاه كولومبيا كه دورهء دكترى تاريخ را مىگذرانيد ، از كتابخانهء آن دانشگاه امانت گرفتم ، وسپس با در دست داشتن اين دو كتاب مجدّدا براي مطالعهء مخطوطه آماده شدم ، باشد با تصفّحى اجمالي ، مطالبى را كه مرحوم محدّث قمّى ( ره ) از « المجدى » نقل فرموده بود نشانه گذارى كردم ، وسپس منقولات « عمدة الطالب » وخصوصا آنچه را كه مرحوم مبرور علّامه سيّد محمّد صادق آل بحر العلوم الطباطبائي رحمة اللّه عليه در حواشي « عمده » از نسخه‌اى كه از المجدى در تصرّف داشته است ، نقل فرموده بود ، نيز مشخّص كردم . وبعد از مطابقهء مجموعهء اين منقولات با مندرجات مخطوطه ( وخصوصا اشعارى كه اين بزرگواران از « المجدى » نقل فرموده بودند ، وبعلّت آنكه در مخطوطه اشعار بصورت مشخّص‌تر مكتوب است ، مقابلهء آن راحت‌تر صورت مىگيرد ، مثلا أبيات رائقهء فائقهء محمّد بن الصالح الحسنى ( رض ) : وبدا له من بعد ما اندمل الهوى * برق تألّق موهنا لمعانه . . . الخ ، ص 116 العمدة ، ص 252 / 1 منتهى الآمال ) برايم يقين حاصل شد كه اين نسخهء شريف عزيز همان كتاب مستطاب « المجدى » است .