صبح دوشنبه قبل از مراجعهء به قسمت مخطوطات ، به سالن عمومى مطالعهء قسمت السنة شرقيهء كتابخانه رفتم ، واز روى « فيشها » فهارس مشخّصات « الذريعة » را يافتم ، وبر برگ درخواست نوشتم ومنتظر ماندم تا آن كتاب عزيز نفيس را براي من بياورند . خداوند متعال مؤلف عاليقدر اين كتاب مستطاب مرحوم مبرور خاتمة المحدّثين شيخ العلماء والمحقّقين علّامهء فقيه آية اللّه حاج شيخ آقا بزرگ طهراني رضوان اللّه عليه را در درجات رفيعهء قرب جاى دهد ، با مراجعه بآن كتاب شريف ، ومطالعهء آنچه در ص 374 ج 2 رديف 1505 مرقوم فرموده ، وسپس آنچه در ج 20 ص 2 دربارهء « المجدى » بيان داشته بود آن روز اينقدر فهميدم كه اين كتاب از مؤلّفات « صاحب المجدى » است . امّا چون بهر حال نسخهء ناقص بود نمىدانستم كه اين كتاب همان « المجدى » است يا مؤلّفهء ديگرى از مؤلّفات أبى الحسن عمرى ( ره ) است بنابراين خواستم از ديگر مآخذ وكتب رجال استمداد كنم ، ولى متأسّفانه در آن كتابخانهء عظيم به كتابهائى نظير « تنقيح المقال » و « أعيان الشيعة » و « رياض العلماء » و « مجالس المؤمنين » و « روضات الجنّات » و « منتهى الآمال » و « عمدة الطالب » كه در اين دوتاى أخير منقولاتى از المجدى وجود دارد وأمثال اين كتب نمىتوانستم بدون راهنما وبه سهولت دسترسى پيدا كنم ، گو اينكه بعد از تفحّص راهنما وتجسّس فراوان ، همان دوست إيراني ونيز مرد عراقي فاضل وشيعهء متديّنى كه أو هم كارمند كتابخانه است معلوم شد بيشتر اين كتابها در آن كتابخانه وجود ندارد ، ويا دورهء ناقص از آن موجود است . از آنچه را هم كه مرحوم ( دهخدا ره ) در لغت نامه وضمن عناوين « أبى الحسن العمرى » و « ابن