قبيل ذمّ در بسيارى از احاديث در حقّ مكروهات واقع شده . وامّا حديث چهارم ( 1 ) : پس حجيّت آن بر حقير معلوم نيست ، بلكه بودن اصل كتاب هم از صدوق به سرحدّ علم و يقين نرسيده ، علاوه بر اين كه در اصل دلالت آن هم بر اين مطلب محلّ كلام است ، چه آن كه يقين داريم كه مراد سائل از قصّه خوان جماعت مخصوصه بودند كه قصّه ء ايشان از راه كفر وضلالت بوده ، چنانچه آخر حديث هم به اين مشعر است كه مراد از قصّه خوان در اينجا كسى است كه از كلمات واقوال كه از شيطان ومناسب اوست سخن گويد ، و به هر تقدير كه باشد احوط اجتناب از قصّه خوانى دروغ واستماع آن است . ( 2 )

--> ( 1 ) ظاهراً مقصود از حديث چهارم همان حديث دوم است يا اين روايت كه در وسائل بعد از آن نقل شده : قال الصادق عليه السلام من اصغى إلى ناطق فقد عبده فان كان الناطق عن اللَّه فقد عبد الله وان كان الناطق عن ابليس فقد عبد ابليس . وسائل 11 / 111 . ( 2 ) عبارت جواب تصحيح قياسى شد .