همان تسبيحات كفايت از ذكر ركوع و سجود مىكند و گفتن ذكر بدعت است ومصلى در همين نماز بعد از آن كه سر از ركوع برداشت مىگويد سمع الله لمن حمده بعد از آن ده مرتبه تسبيحات مزبوره را مىگويد و بعد تكبير گفته به سجود مىرود آيا اين طور درست است يا خير وهكذا بعد از رفع رأس از سجده اولى اول ده مرتبه تسبيحات را مىگويد و بعد مىگويد استغفر الله ربي واتوب اليه الله اكبر و بعد مىرود به سجده ثانيه آيا صحيح است يا نه ؟ غرض از تطويل كلام ومصدع اوقات شريفه بودن اين است كه انسان عملى كه مىكند اجتهاداً يا تقليداً بفهمد كه مطلوب شارع است وشخصى دو ركعت اين نماز را بالمثل صبح مىگذارد و آن دو ركعت ديگر را يا با شغل يا بدون شغل و ضرورت وقت ظهر يا حوالى غروب يا فرداى آن روز مىكند وآيا اين فصل جايز است يا خير وفاضل مجلسى رحمه الله در اواخر عين الحياة مىفرمايند كه بعد از نماز جعفر طيار عليه الرحمه تسبيح فاطمه زهرا صلوات الله عليها مستحب است در اين باب چه مىفرماييد ؟ ج : جايز است بلكه مستحب است گفتن ذكر ركوع و سجود در نماز جعفر پس تسبيحات اربع را گفتن و همچنين مستحبات سمع الله لمن حمده در آن بعد از سر برداشتن از ركوع و استغفار بين السجدتين . و چون حقير مطلق ذكر را در ركوع و سجود كافى مىدانم مىتواند بعوض ذكر ركوع و سجود هم به همان تسبيحات اربع هم اكتفا نمايد و چون سمع الله لمن حمده و استغفار وتكبيرات هم واجب نيستند بلكه مستحب هستند هر گاه آنها را هم نگويد نماز او درست است . ومىتواند فصل ميان دو ركعت اول و دو ركعت آخر كند خواه با ضرورت چنان كه در حديث على بن زياده ( 1 ) به آن تصريح شده وخواه بدون ضرورت ، و بهتر آن است كه به روز ديگر نيندازد بلكه دو ركعت را اگر در روز كرد تا شب تأخير نكند و اگر در شب كرد تا روز تأخير نيندازد و چون تسامح در ادلَّه سنن

--> ( 1 ) تلخيص وسائل الشيعة ، تأليف مرحوم صادقى 4 / 834 . فيه علي بن الريّان وهو الصحيح .