معناى عترت و آل و اهل و ذرّيّه و سلاله مصنّف اين كتاب شيخ صدوق - رحمه الله - گويد : اگر سئوالكننده‌اى در بارهء اين كلام پيامبر اكرم صلَّى الله عليه و آله و سلَّم كه فرمود : « إنّي تارك فيكم ما إن تمسّكتم به لن تضلَّوا بعدي ؛ كتاب الله و عترتي ، ألا و إنّهما لن يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض » بگويد : چرا انكار مىكنيد كه ابو بكر و بنى اميّه از عترت باشند و چرا مىگوئيد كه عترت فقط شامل فرزندان حسين عليه السّلام مىشود ؟ آيا عليّ بن أبى طالب از عترت نيست ؟ به او مىگوئيم : انكار ما به دليل لغت و سخن پيامبر اكرم صلَّى الله عليه و آله و سلَّم است . امّا سخن پيامبر چنين است : « عترت من ، اهل بيت من است » و كلمهء « اهل » مأخوذ از « اهالة البيت » است و آنها كسانى هستند كه خانه را آباد مىكنند و به هر كس كه خانه را آباد مىكند « اهل » مىگويند و اهل البيت آبادكنندگان آنند و از اين جهت به قريش آل الله مىگويند ، زيرا آنها آبادكنندگان خانهء او بودند و « آل » به معنى اهل است ، خداى تعالى در داستان لوط فرموده است : اهل خود را شبانه ببر ، ( 1 ) و فرموده : مگر آل لوط را كه در سحر آنها را نجات داديم . ( 2 ) و « آل » را اهل

--> ( 1 ) هود : 81 . ( 2 ) القمر : 34 .