هم تماشا ) : شرب خمر ، زنا ، ربا و ساير كارهاى بد را انجام دهيم و تشويق كنيم تا مقدمات ظهور را فراهم كنيم مقدمهء امر خوب ، خوب است . سؤال دوم اين است كه قطع نظر از وظايف عمومى اسلامى ، آيا ما شيعيان در عصر غيبت وظيفهء خاصى نسبت به امام غايب خود داريم يا خير ؟ اما قسمت اول . بايد بگوييم كه اولًا از مسلَّمات و بديهيات مذهب است كه هيچ تكليفى به عنوان انتظار ظهور و كوشش در مقدمات ظهور ساقط نمىشود . اما مسئلهء اينكه فساد تا كامل نشود ظهور صورت نمىگيرد پس همهء مفاسد مباح است ، ناشى از اين است كه ما خيال مىكنيم ظهور به منزلهء انفجار يك ديگ است كه بايد همهء منافذ بسته باشد تا انفجار رخ دهد ، به منزلهء بازشدن سر يك دمل است كه بايد كوشش كرد هرچه زودتر زخم برسد تا سر باز كند . اگر به منزلهء انفجار يك دمل باشد مطلب از اين قبيل است ، ولى ممكن است كه به منزلهء رسيدن يك ميوه باشد يا دو جناح داشته باشد : از يك نظر به منزلهء انفجار يك دمل است و از نظر ديگر به منزلهء رسيدن يك ميوه است . حقيقت اين است كه ماهيت اين قضيه ، پيروزى صلاح و تقوا بر فساد و ناپاكى است . در عين اينكه آن جناح به حد كمال خود مىرسد ، اين جناح نيز بايد به كمال و شايستگى خود برسد . بايد مردمى وجود داشته باشند كه امام براى پيروزى دادن آنها مىآيد . اگر همهء دنيا يكسره فاسد باشند ، پس امام به كمك چه كسانى خواهد آمد ؟ چنان كه مىدانيم در مورد اصلاحات دو نوع تز وجود دارد ( 1 ) : تز به اصطلاح انقلابى ، انقلاب به معنى انفجار جامعه از درون مثل ديگى كه در اثر فشار بخار زياد مىتركد و يا دملى كه به واسطهء جمع شدن

--> ( 1 ) رجوع شود به مقالهء من به عنوان « قيام و انقلاب مهدى از ديدگاه فلسفهء تاريخ »