كردند . منصور به نقل الشيعة و الحاكمون ص 140 : و كان اذا ركب محمد بن عبدا لله بن الحسن يأخذ المنصور بركابه و يسوّى ثيابه على السرج . 9 . امام صادق آنقدر كنار كشيد كه غالباً نام حضرت را كه مىبردند به عنوان منزوى و معرض از رياست ذكر مىكردند ، مثل عبارت معروف شهرستانى ( لم يتعرض للامامة قط ) و امثال آن . 10 . رجوع شود به احتجاج طبرسى و احتجاجات بحار و الامام الصادق مظفرى راجع به احتجاجات امام با زنادقه . در الامام الصادق نام ابن مقفع و ابن العوجاء و ابوشاكر ديصانى و شخصى به نام جعد بن درهم و زنديق مصرى و طبيب هندى را مىبرد . ايضاً در الامام الصادق داستانى از عمرو بن عبيد و و اصل بن عطا در مسئلهء قيام با آن حضرت نقل مىكند ( 1 ) . 11 . از وضع تقوا و عبادت اصحاب امام و اخلاص و ايمان معنوى كه به آن حضرت داشتند و داستانها كه در اين زمينه هست معلوم مىشود كه مدرسهء امام تا چه اندازه عمق معنوى داشته و امام تا چه اندازه مورد احترام دينى و معنوى آنها بوده است . 12 . نام امام صادق هميشه در تاريخ با نام حوزه و مدرسه اى كه تأسيس كرد و رونق داد توأم بوده است . حوزه هاى علمى امروز شيعه و تا حدودى اهل تسنن امتداد و ادامهء حوزهء آن حضرت است . 13 . امام حسين يك قيام خونين را در شرايط لازم و مناسب رهبرى كرد كه اثرش تا امروز باقى است و امام صادق يك نهضت علمى و فرهنگى عميق را كه اثر آن نيز تا امروز باقى است . عصر امام صادق عصرى بود كه تنها عامل اجتماعى عامل سياسى نبود ، بر خلاف عصر امام حسين عليه السلام ، يك سلسله حوادث

--> ( 1 ) رجوع شود به الكنى و الالقاب ، به ابن مقفع و ابن ابى العوجاء و داستانشان