7 . امام صادق از دخالت در سياست ابا كرد ، نامهء ابوسلمه را آتش زد ( مروج الذهب ) . در الامام الصادق مظفرى ، ص 288 از اثبات الوصية مسعودى داستان رفتن ابومسلم را به خانهء امام و جمع شدن در خانهء عبدا لله محض و اشارهء امام به استقرار امر بر منصور را نقل مىكند و در الشيعة و الحاكمون ص 140 از مقاتل الطالبيين ص 206 و 254 ( طبع 1949 ) داستان اجتماع اولاد عبدا لله بن الحسن و سفّاح و منصور و ابراهيم الامام و بيعت با محمد بن عبدا لله محض و امتناع امام صادق از بيعت و حركت از مجلس را نقل مىكند . 8 . سياست بنى العباس : الشيعة و الحاكمون سوء نيت و سوء سريرهء بنى العباس و اينكه آنها از امويها بدتر بودند با دلايل و مقايسه اجمالًا ذكر مىكند . در آنجا ، ص 131 از النزاع و التخاصم مقريزى نامه اى از ابراهيم الامام به ابومسلم نقل مىكند به اين مضمون : انظر هذا الحى من اليمن فاكرمهم و اسكن بين اظهرهم فان الله لايتم هذا الامر الَّا بهم و انهم ربيعة فى امرهم و اما مضر فانهم العدو القريب الدار و اقتل من شككت فيه و ان استطعت ان لاتدع بخراسان من يتكلم بالعربية فافعل . عرب و زبان عربى : معلوم مىشود سياست عباسيين بر طرد زبان عرب و بعض قبايل عرب بوده . نه ابراهيم تعصب عربى داشته و نه ابومسلم تعصب ايرانى ، همان طورى كه نظير اين را جرجى زيدان در تمدن اسلامى نقل كرده است . سياست عباسيين بر تمسك به قرابت رسول خدا بوده ، همان طورى كه از اولين خطابهء سفاح در كوفه - كه در الكامل ابن اثير آمده و بعد داود بن على آن را دنبال كرد - پيداست . دعات آنها اگرچه محرمانه به نفع عباسيين كار مىكردند اما شعارشان « الرضا ( يا الرضى ) من آل محمد » بود . اول كار ، عباسيين به نفع علويين كار مىكردند ، منصور و سفاح و ابراهيم با محمد بن عبدا لله محض بيعت