مىخواسته ، اما يك مدينهء فاضله از زمان افلاطون تا به حال كه اينجورى ساخته شده باشد وجود ندارد . . . زيرا مدينهء فاضله عبارت از دينى است كه امام ندارد ( 1 ) . صفحهء 106 : در عين حال كه وجود امام و فلسفهء وجودى امام شبيه تأثير و موقعيت و مقامى شبيه سمبلهاى برجسته و مقدس تاريخ انسان است و شبيه قهرمانهاى اساطيرى كه انسان روى نيازش وضع مىكند يا مىسازد و با ستايش آنها روان و زندگى و روحيهء خودش را تلطيف مىدهد و تربيت مىكند و تكامل مىبخشد ، از مقولهء آنها نيست . به نظر مىرسد كه تز كتاب امت و امامت از كتاب ديباچه اى بر رهبرى دكتر صاحب الزمانى گرفته شده باشد ، با اين تفاوت كه كتاب امت و امامت يك تعهد مذهبى دارد و مىخواهد يك نظريهء مذهبى را تأييد كند ولى كتاب ديباچه اى بر رهبرى چنين تعهدى ندارد و صرفاً به جنبه هاى روان شناسى تكيه مىكند و احياناً تصريح مىكند كه امام ، خصوصاً امام غايب ، صرفاً يك تقاضاى روح نيازمند انسان به رهبر است . در كتاب ديباچه اى بر رهبرى ( صفحهء 37 ) مىگويد : رهبران چگونه بايد باشند ؟ از ديرباز در تاريخ انديشهء بشرى توجه جدى به پاسخ اين سؤال مبذول شده است . در غرب بخش مهمى از ملاحظات سياسى و اجتماعى - كه مثل اعلاى

--> ( 1 ) سؤال اول اين است كه چرا او امام دارد و اين ندارد ؟ البته مربوط به نقص آن مكتب و كمال اين مكتب است چون آن مكتب ضمانت روحى ندارد ، فقط ضمانت عقلى دارد