تشاء بيدك الخير ، نحن قسمنا بينهم معيشتهم فى الحيوة الدنيا ( 1 ) ) * . در ادبيات فارسى و عربى نظماً و نثراً آنچه كه دخالت بشر و صفات و حالات و اعمال او را در سعادت و شقاوت و سرنوشت او نفى مىكند ، فراوان است . از آن جمله است : اىّ يومىّ من الموت افرّ يوم ما قدّرام يوم قدر يوم ما قدّر لم اخش الردى و اذا قدّر لم تغن الحذر . برد كشتى آنجا كه خواهد خدا اگر جامه بر تن درد ناخدا . گليم بخت كسى را كه بافتند سياه به آب زمزم و كوثر سفيد نتوان كرد . در پس آينه طوطى صفتم داشته اند آنچه استاد ازل گفت بگو مىگويم . رضا به داده بده و ز جبين گره بگشا كه برمن و تو در اختيار نگشاده است . پر كاهم در كفتاى تندباد خود ندانم تا كجا خواهم فتاد . جهان را جهاندار دارد خراب بهانه است كاووس و افراسياب

--> ( 1 ) البته در مقابل اين آيات كه ظاهر آنها اين است [ كه ] انسان محكوم سرنوشت است و سرنوشت فقط به دست خداست ، آياتى ديگر هم هست كه مىگويد انسان اختيار سرنوشت خود را دارد كه در نمرهء 15 گذشت و بعداً گفته خواهد شد كه بين اينها منافات نيست . رجوع شود به نمرهء 20 .