به عنوان آيت و دليل منطقى ذكر مىكند نه چيزى براى اقناع اذهان كودكان و كسانى كه پايبند اوهام و تخيلات ذهنى مىباشند . رابعاً مقاومت پيغمبر اسلام با مقاومت انبياء ديگر در برابر اقتراحات لجوجانهء معاندين فرقى ندارد ، همهء آنها اين اندازه مقاومت كردند زيرا در حد آيت ، ضرورتِ معجزه هست نه در حد خواست مردم . خامساً مفاد آيات اسراء آن نيست كه حضرات مىگويند و ما در كتاب مقدمه اى بر جهان بينى اسلامى دربارهء آنها بحث كرده‌ايم . سادساً در ذيل آن آيات مىگويد : * ( سبحان ربى هل كنت الَّا بشراً رسولًا . ) * قرآنى كه معجزات سلف را نقل كرده اينها را امرى بر خلاف شئون رسالت به طور كلى مىداند ، پس ربطى به امتناع از معجزه ندارد . در صفحهء 20 مىگويد : بنابراين عصر ولادت اسلام و ظهور حضرت محمد صلى الله عليه و آله در مقايسه با اعصار ظهور انبيا و پيغمبران سلف از اين جهت كاملًا متمايز است كه در اين دوران ، شرايط براى ختم رسالت فراهم گرديد و بشر پا به دوران بلوغ فكرى مىگذاشت و لذا دخالت نيروهاى فوق طبيعى به صورتى كه در دورانهاى گذشته ملاحظه مىشود ، وجود ندارد . به جاى معجزه ، منطق استدلال عقلى و شواهد عينى و تجربى ، آزمايشات تاريخى به كمك گرفته مىشود . اين جمله ها صريح است كه پيغمبر اسلام به جاى معجزه منطق را به كار برد ، و اگر قرآن واقعاً معجزه است پس چيزى جاى معجزه را نگرفته است . ثانياً دخالت نيروهاى فوق طبيعى به صورتى كه در دورانهاى گذشته وجود داشت يعنى چه ؟ دخالت نيروى فوق طبيعى در همهء دوره ها يكسان است . شكل معجزه در هر دوره اى با دورهء ديگر فرق دارد و اختصاصى به دورهء ختميه ندارد . معجزات ابراهيم و موسى و