علاقه مند به پرداختن به خود . مرد از كار سير نمىشود ( خسته مىشود ) و زن از پرداختن به خود . البته مقصود اين نيست كه مرد به خود نپردازد و يا زن كار ديگرى غير از به خودپردازى نداشته باشد . مقصود اين است كه براى مرد پرداختن به كار خارج در درجهء اول است و براى زن پرداختن به خود . زن بايد بيشتر به خود برسد . على عليه السلام خطاب به امام حسن ممنوعيت زنان را از ورود مردان بيگانه چنين تعليل مىكند : * ( فانه انعم لحالها و ادوم لجمالها . ) * زنان به طور غيرمستقيم همواره در اجتماع مؤثر بوده و هستند و بايد باشند . زن مرد را ساخته است ( 1 ) و مرد اجتماع را . ساختن زن مرد را به دو صورت بوده است : يكى اينكه فرزند را ساخته و تربيت كرده و تحويل اجتماع داده است و ديگر اينكه شوهر را مرد كامل كرده و روانهء اجتماع نموده است ، و ما در اين باره در ورقه هاى عشق و زندگى بحث كرده‌ايم . آنان كه فلسفهء خانوادگى را منحصر به مشخص بودن نسلها مىدانند ، همهء ممنوعيتهاى زوجين را لغو مىكنند حتى زنا ، فقط [ ممنوعيت ] توليد فرزند از غير شوهر قانونى را لغو نمىكنند ، مثل راسل . اين فلسفه گذشته از اينكه ساير ارزشهاى خانواده را درك نكرده است ، از نظر خودش نيز ناقص است . زن و مردى كه عشق خود را در جايى جستجو و دنبال مىكنند و همسر قانونى خود را در جاى ديگر ، هرگز حاضر نخواهند شد فرزند خود را از غير رفيق مورد علاقهء خود توليد كنند ، خصوصاً زن كه عملًا مىتواند فرزند را از جاى ديگر بياورد و به ريش شوهر ببندد . جهان مسيحى زنا را نيز ممنوع كرده است ولى ساير التذاذات جنسى را تا حد رقص و در آغوش يكديگر رفتن و بوسيدن ، لااقل در صحنه هاى هنرى و به خاطر هنر ، اجازه داده است . عوارض اين سستى : بديهى است كه

--> ( 1 ) از نظر اسلام زن ملزم نيست پرستار جسم مرد باشد به وسيلهء كار ، ولى ملزم است پرستار روح او باشد از نظر فنون عشق و محبت .