صدقها و دار عافية لمن فهم عنها و دار غنى لمن تزود منها و دار موعظة لمن اتعظ بها ، مسجد احباء الله و مصلى ملائكة الله و مهبط وحىا لله و متجر اولياء الله ، اكتسبوا فيها الرحمة و ربحوا فيها الجنة ، فمن ذا يذمها و قد اذنت ببينها و نادت بفراقها و نعت نفسها و اهلها . . . عطار در مصيبتنامه اين داستان را به نظم آورده . رجوع شود به دفتر « مبدأ و معاد » صفحه 87 . ايضاً رجوع شود به يادداشت جهان و دنيا از نظر ناصرخسرو ، اشعار منقول از جامعالحكمين : جهانا چه در خورد و بايسته اى . . . ايضاً مولوى مىگويد : همچنين دنيا اگرچه خوش شكفت عيب خود را بانگ زد با جمله گفت اندر اين كون و فساد اى اوستاد آن دغل كون و نصيحت آن فساد كون مىگويد بيا من خوش پيم و آن فسادش گفت رو من لاشيم اى ز خوبى بهاران لب گزان بنگر آن سردىّ و زردىّ خزان ( 1 ) روز ديدى طلعت خورشيد خوب مرگ او را ياد كن وقت غروب بدر ديدى تو بر اين خوش چارطاق حسرتش را هم ببين وقت محاق كودكى از حسن شد مولاى خلق بعد پيرى شد خرف رسواى خلق

--> ( 1 ) . آيهء * ( كماء انزلناه من السماء فاختلط به نبات الارض فاصبح هشيماً تذروه الرياح .