هيچ كوششى در راهش ، از هيچ خوبگويى و ستايشى در وصفش دريغ نمىورزند . فرق قهرمان دوستى و قهرمان پرستى : نويسنده قهرمانپرستى بشر را ناشى از منجىخواهى مىداند . به عقيده نويسنده ، بشر قهرمان را به عنوان وسيله براى روزى بهتر خود ستايش مىكند . ولى اين مطلب قابل مناقشه است . قهرمانپرستى غير از قهرماندوستى است . قهرمانپرستى به شكلى است كه پرستنده مىخواهد خود را وسيله براى بهروزى او نمايد و در راه او نثار كند ، به خلاف وسيله خواهى و وسيله دوستى و احياناً قهرماندوستى در شكل وسيله دوستى . ريشه اين اشتباه در اين كتاب اين است كه نويسنده به احساس پرستش توجه ندارد و يا آن را به عنوان اصلى اصيل نمىشناسد . برترين رهبر يا برترين رهبرى : 32 . درباره فرق ميان جستجوى برترين رهبر با بهترين رهبرى ، در صفحه 117 مىگويد : در ذكر برترين رهبر بيشتر رويكرد به منجى ، به قهرمان ، به ابرمرد ، به مرد راه ، خلاصه به شخص و شخصپرستى ملحوظ است ، در صورتى كه در برترين رهبرى بيشتر آرمان جهانبينى ، انديشه و اميدى بزرگ ، مورد نظر است . . . رهبرپرستان هركجا كه رهبر هدايتشان كند روى مىنهند . عشق رهبر ، توجه به هدف را در نظرشان بىمقدار مىكند . رهبرپرستى وسيله اى براى انحراف از هدف : هرچه را كه پيشوا يا رهبر بگويد يا بخواهد ، چون او گفته است و خواسته است آن را مىستايند نه آنكه چون آنچه را كه گفته يا خواسته است به صلاح آنان است ، و آنگاه شيفته و شوريده حال پايكوبى و دستافشانى آغاز مىكنند و آسيمه سر نغمه مىسرايند كه : رشته اى برگردنم افكنده دوست . . . در صورتى كه جويندگان هدف رهبرى و دنياى بهتر ، شخص خاصى را در نظر ندارند . هركس كه بهتر بتواند آنان را به