جغرافى و حال آنكه در هيچ جا مانند دين ، علم مقدمه عمل نيست . طبقه ديگر يك مرحله جلوتر مىروند و بچه را تا مرحله عمل هم پيش مىبرند ، يعنى تنها به ياد دادن مقدمات و مقارنات نماز و مبطلات روزه و احكام نجاسات و مطهرات و انواع غسلها قناعت نمىكنند ، كارى مىكنند كه كودك عمل كند . البته اين كار خوب و مفيد است ولى كافى نيست . ديندارى ، چه در كودك و چه در بزرگ ، تا وقتى كه صد درصد جنبه تعبد دارد و فاقد بصيرت و حرارت ايمان است پايه اى ندارد . وظيفه اين است كه كارى كنيم حرارت و نشاط ايمان در بچه ها پيدا شود ، از عبادت لذت ببرند و به فلسفه و اثر عبادت و ديندارى و آثار سوء بىدينى و فسق ، ايمان و اعتقاد پيدا كنند . بالاتر اينكه آنها را به صورت افرادى داراى هدف در اجتماع تربيت كنيم كه در راه تحقق بخشيدن به هدف خودشان فعال و مبارز باشند . شرط نفوذ روحى و دينى در بچه ها اين است كه در درجه اول خود ما كه معلم هستيم ، مؤمن و عامل و متقى باشيم . عيب ديگر كار ما اين است كه احساس شرافت شغلى نمىكنيم . نوع كار ما از بىارزشترين كارهاست . معلمى كه براى حقوق و رتبه كار كند و در بند كم كردن ساعات كار و استفاده از وقت اضافى باشد ، كارى مفيد و مثمر انجام نمىدهد . عيب ديگر عدم احساس رسالت اجتماعى است يعنى نمىدانيم كه چه پست حساسى به ما واگذار شده است ، با مقياس حقوقى كه دولت مىدهد و با مقياس احترامى كه جامعه از ما مىكند ارزش كار خود را اندازه گيرى مىكنيم و اين غلط است . فرق است ميان ارزش واقعى و ارزش اجتماعى و عرفى . ولى مىتوانيم كارى كنيم كه جامعه ارزش ما را درك كند . جامعه وقتى فهميد اعتماد و اطمينان خانوادگى - اجتماعى ، انسانيت و تربيت و احترام به حقوق والدين و ادب فرزندش در پرتو تعليمات دينى است ، خود به خود به مقام معلم دينى احترام مىگذارد . عيب ديگر ما عدم همبستگى و تفاهم است . راه اين كار اين