و الهام و قبول آن ، و وسوسه و پذيرش آن ، تأثير بسزائى بوده و همين است كه منشأ افعال و حركات بعدى انسان مىشود . بنابر اين اگر بنده اى به مواظبت اعمال و رفتار خود پرداخت توفيق قلبى نصيبش گشته و از حال حاضر خود و آمادگى اسباب خير و اسباب شر ، نور اعمال پيشين و يا ظلمت و تاريكى آن را در مىيابد و تبعات آن اعمال و رفتار را كه در آينده بسراغش خواهد آمد در خواهد يافت و توفيق و يا خذلانى كه بر اثر آن اعمال و رفتار در انتظارش هست مشاهده خواهد كرد ، و اين مراقبت و مواظبت با علم به اين حقيقت ، سبب خواهد شد كه آنچه را در گذشته از كف داده تدارك كند ، و براى خطاهاى گذشته به استغفار و توبه بپردازد و آنچه را كه بر اثر اين اعمال و رفتار در آينده متوجه او خواهد شد با استعاذه و دعا تغيير دهد ، و علت مبالغهء من در فهم آثار اعمال چيزى جز اين امر نيست ، زيرا كسى كه به اين حقيقت دست بيابد و به درك اين خير نائل شود ببهترين نوع محاسبهء نفس كه در روايات ائمه عليهم السّلام بدان توصيه شده و فرموده‌اند « هر كس كه از نفس خود حساب رسى نداشته باشد از ما نيست » دست يافته است . همچنين تخليهء معده و كثافات آن ، او را متوجه نقص و احتياجش نموده تا ببيند كه چگونه براى دفع آنچه كه ثمرهء خوردن و آشاميدن او است و حال به صورت مدفوع و كثافت در آمده چگونه بايد تحمل اذيت و ناراحتى كند و او اين ناراحتىها را تحمل مىكند بدون اينكه متوقع اين امر باشد كه ذات اقدس حق آنچه را كه حكمتش اقتضاء نموده و در هر موجودى هر صفت و تأثيرى كه ذات آن موجود اقتضاء آن را داشته بوديعت نهاده تغيير دهد و مثلا توقع اين را داشته باشد كه