سال 214 بانجام رسيد . چون محمد بن حميد كشته شد ، مامون عبد الله بن طاهر را بحكومت برگزيد و او را بر نواحى جبال و ارمنستان و آذربايجان امارت داد و به قاضيان و عاملان خراج نوشت تا بفرمان او باشند ، پس عبد الله بيرون رفت و در دينور اقامت گزيد و به مهدى بن اصرم و محمد بن يوسف و عبد الرحمان بن حبيب ، همان فرماندهانى كه همراه محمد بن حميد بودند ، نوشت كه در جاهاى خود بمانند ، و طلحة بن طاهر در خراسان درگذشت و مامون بجاى وى عبد الله را برگزيد و فرمان حكومت وى را با اسحاق بن ابراهيم و يحيى بن اكثم قاضى القضاة فرستاد ، پس عبد الله در همين سال به خراسان رفت و مامون براى حكومت آذربايجان و جنگيدن با بابك على بن هشام را مامور ساخت و عبد الأعلى بن احمد ابن يزيد بن اسيد سلمى را حكومت ارمنستان داد و او هنگامى رسيد كه محمد بن عتاب بر جرزان تسلط يافته و صناريه هم به او پيوسته بودند ، پس بجنگ محمد شتافت و ابن عتاب او را شكست داد چه تدبيرى نداشت و از جنگ بىاطلاع بود ، پس مامون خالد بن يزيد بن مزيد را بحكومت ( ارمنستان ) برگزيد و او هر كه را از عشيره اش در عراق زندانى بود ، در آورد و راه جزيره را در پيش گرفت و خلقى عظيم از ربيعه همراه وى شدند ، و سپس به ارمنستان رفت و چون وارد خلاط شد سوادة بن عبد الحميد جحافى نزد وى آمد ، پس او را امان داد و سپس رهسپار نشوى شد كه يزيد بن حصن مولاى بنى محارب در آنجا ياغى شده بود ، پس يزيد بن حصن گريخت و خالد رهسپار كسال شد و آنجا اقامت گزيد ، و نيز نزد محمد ابن عتاب فرستاد و او خواستار امان نزد وى آمد و اظهار انقياد كرد [ پس ] خالد [ او را امان داد ] سپس گفت : صناريه بفرمان تواند . پس محمد بن عتاب به او گفت : نه ، آنان بفرمان من نيستند . پس خالد بجنگ آنان شتافت و در جرزان با