كند و از مال خود جيره شان را بپردازد ، پس عيسى بن محمد آنان را با مال خود به راه انداخت و آنان همانها بودند كه در ناحيه مدينة السلام سكونت داشتند و آنگاه به راه افتاد و بيرون رفت و احدى از سپاهيان حربيه كه در ( ايام ) فتنه بودند در بغداد باقى نماند ، و چون به محل خدمت رسيد محمد بن رواد ازدى و همه رؤساى آن بلاد نزد وى آمدند و براى جنگ بابك آماده گشت و از راهى تنگ پيش مىرفت كه بابك با وى برخورد كرد و او را هزيمت داد و عيسى بىآنكه به چيزى بازنگرد ميگريخت كه بعضى از عياران حربيه او را فرياد زد كه : اى ابو موسى به كجا ( مىگريزى ؟ ) گفت : ما را در جنگ اينان بختى نيست ، تنها در جنگ با مسلمانان است كه از ما مىترسند . و از آذربايجان به ارمنستان رفت و به سوادة بن عبد الحميد جحافى كه ياغى شده بود پيشنهاد حكومت ارمنستان داد و او جز بجنگ با وى تن نداد ، پس با او جنگيد و او را بعد از سختى و پافشارى هزيمت داد و ارمنستان براى عيسى بن محمد رام و آرام گشت و كار بابك در بذ بسى بالا گرفت ، پس مامون زريق بن على بن صدقه ازدى را حكومت داد ، ليكن كارى نكرد و مامون حكومت را به پسر حميد طوسى سپرد و چون زريق از عزل خود خبر يافت ياغى شد و نافرمانى را آشكار ساخت و محمد بن حميد از راه رسيد و زريق با وى جنگيد ، اما محمد همراهان او را كشت و سپس خود زريق امان خواست و محمد او را امان داد و نزد مامون فرستاد ، و محمد بن حميد اقامت گزيد تا آنكه آن بلاد را از هر كه بيم سركشى او مىرفت پاك كرد و چون براى جنگ بابك نيرو يافت ، براى نبرد وى آماده گشت و بسوى او پيش رفت و با او سخت جنگيد و در همه حال پيروز بود ، سپس بتنگناى ناهموارى رسيد و ابن حميد و جماعتى از همراهانش پياده شدند و اصحاب بابك بر ايشان حمله بردند ، پس محمد و جماعتى از سران اصحابش كشته شدند و سپاه وى هزيمت يافت و مهدى بن اصرم خويشاوند ابن حميد فرمانده سپاه شد و اين حادثه در اول