المؤمنين منصور و عيسى بن جعفر [ و جعفر بن جعفر ] و عبد الله [ 1 ] بن مهدى و جعفر پسر امير المؤمنين موسى و اسحاق بن عيسى بن على و عيسى پسر امير المؤمنين موسى و اسحاق پسر امير المؤمنين موسى و احمد بن اسماعيل بن على و سليمان بن جعفر بن سليمان و عيسى بن صالح بن على و داود بن عيسى بن موسى ، و داود بن سليمان بن جعفر و يحيى بن عيسى بن موسى و يحيى بن خالد و خزيمة بن خازم و هرثمة بن اعين و عبد الله بن ربيع [ و فضل بن ربيع ] و عباس بن فضل و قاسم بن ربيع و دقاقة بن عبد العزيز و سليمان بن عبد [ الله بن اصم . . . و محمد بن عبد ] الرحمان قاضى مكه و عبد الكريم حجبى و ابراهيم بن عبد الرحمان حجبى و ابان مولاى امير المؤمنين و حارث مولاى امير المؤمنين و خالد مولاى امير المؤمنين و محمد بن منصور و اسماعيل بن صبيح ( بر آن ) گواه شدند و در ذى حجه سال 186 نگارش يافت . نسخه ( عهد ) نامه اى كه عبد الله پسر امير المؤمنين در خانه ( كعبه ) به خط خود نوشت : بنام خداى بخشاينده مهربان . اين ( عهد ) نامه اى است براى بنده خدا [ هارون ] امير المؤمنين كه آن را عبد الله پسر امير المؤمنين هارون در حال كمال عقل و صحت تصرفات و حسن نيت در آنچه در اين ( عهد ) نامه اش نوشت ، با شناسايى مزيت و مصلحتى كه براى وى و براى خاندانش و عموم مسلمانان در آن است ، براى وى نوشت : همانا امير المؤمنين در سلطنت خود ، وليعهدى و خلافت و همه كارهاى مسلمانان را پس از برادرم محمد پسر امير المؤمنين هارون ، به من واگذاشت و مرا در حيات و پس از مرگ خود بر مرزهاى خراسان و بخشها و همه توابع آن در آنچه مربوط بزكاتها و ده يك [ و عشرها ] و بريد و طراز و جز اينها است ، حكومت داد و بر محمد پسر امير المؤمنين هارون شرط كرد كه بانچه از خلافت و حكومت

--> [ 1 ] ن : عبيد الله