و همچنين است حال هرگاه مقصود او اين بود كه سورهء مباركهء حمد را تلاوت نموده باشد و غفلتا شروع نمود به تسبيحات أربع ، بعد از آن متذكر شد به حقيقت حال ، در اين صورت نيز ظاهر اين است كه اجتزاء به آنچه در آن شروع نموده نتواند نمود ، بلكه لازم است عدول از آن نموده . كلامى كه در اين مقام هست اين است كه آيا بعد از عدول عود نمايد به همان منوى يا نه ؟ بلكه جايز است بعد از عدول از آنچه شروع نموده بود و همان را نيت نموده اتيان به آن نمايد ، ظاهر اين است كه جايز بوده باشد ، نظر به اطلاق ادله تخيير . توضيح مقام مقتضى اين است كه گفته شود : مسأله متصور به چند قسم مىشود : اول : آن است كه مكلف در حين نيت ناوى اين بود كه در ركعتين أخيرتين نماز چهار ركعتى مثلا اتيان به تسبيحات نموده باشد ، و به همين نيت شروع در نماز نمود و بعد از بلوغ به ركعتين اخيرتين به مقتضاى نيت خود اتيان به تسبيحات نمود ، اين أحسن أقسام و أسلم آنها است . دوم : آن است كه مكلف در حين نيت مطلقا متعرض تعيين هيچ يك از سورهء مباركه حمد و تسبيحات نشد تا آن كه ايستاد در ركعت ثالثه آن وقت تعيين نمود سورهء مباركهء حمد را يا تسبيحات را و شروع در آن نمود ، اين قسم اگر چه در آن اشكال مىتوان نمود ، نظر به اين كه عمل حين نيت بايد متعين بوده باشد ، و لازم اين فرض آن است كه منوى متعين نبوده باشد ، نظر به اين كه تعيين عمل ذى اجزاء مختلف به تعيين اجزاى آن مىشود ، و مفروض در اين قسم آن است كه تعيين اين جزء نشده است ، لكن جواب از اين آن است كه قدر لازم تعيين نماز ظهر يا عصر يا عشاء است و اين متحقق است ، و أما تعيين احد جزئى كه دليل شرع دلالت كرده بر اين كه هر يك را كه خواهد اتيان مىتواند نمود نظر به اطلاق دليل تخيير در حين نيت