لازم نيست ، بلكه تعيين آن در حين اتيان به آن مىبايد بشود . نظير اين كلام است در تعيين قصر يا اتمام در أماكن أربعه مشرفه ، چنانچه تحقيق آن در مباحث نيت مذكور شد ، بلكه أمر در آن أشكل است نسبت به محل كلام . قسم سوم : آن است كه در حين نيت تعيين نمود أحد أمرين را كه در آن تخيير ثابت بود ، مثل اين كه در حين نيت نماز قصد او اين بود كه در ركعت ثالثه مثلا اتيان به تسبيحات نمايد ، لكن بعد رأى او منحرف شد ، خواه قبل از بلوغ به ركعت ثالثه بوده باشد يا بعد از آن لكن قبل از شروع به تسبيحات مىخواهد سورهء مباركهء حمد را تلاوت نمايد . پس مىگوئيم : مبناى مسأله دو چيز است : اول - آن است كه نيت متعلقه به أحد امور تخييريه آيا معين او مىشود اگر چه قبل از شروع به آن بوده باشد يا نه ؟ ظاهر اين است كه موجب تعيين نشود ، نظر به اطلاق دليل تخيير . دوم : آن است كه عمل ذى أجزاء متعدده هرگاه در حين شروع به آن بعضى از أجزاء آن منوى نشود و لكن در حين بلوغ به محل آن جزء از جزء منوى شود بعد از اين شروع به آن نمايد ، آيا اين قدر كفايت مىكند در صحت عمل ؟ ظاهر اين است كه كفايت كند ، چنانچه در قسم ثانى اشارهء به آن شد ، بنابراين پس اين قسم صحيح خواهد بود . نظير اين مسأله بلكه أصعب از آن اين است كسى در أماكن تخيير كه مخير است در آن ما بين قصر و اتمام در حين نيت هرگاه عازم اين شد كه قصر يا تمام نمايد و به اين نيت شروع به نماز نمود ، ظاهر اين است كه عدول از قصر به اتمام در اول و از اتمام به قصر در ثانى جايز بوده باشد . قال العلامة في نهاية الاحكام : لو نوى الاتمام في المواطن الاربعة التي يستحب فيها الاتمام لم يجب ، و كذا لو نوى القصر بل يبقى على التخيير عملا