به ديگرى در اين صورت جايز نخواهد بود ، چنانچه مرحوم شيخ شهيد تصريح به آن فرموده در كتاب ذكرى ، نظر به اين كه هر گاه عدول نمايد از حمدى كه شروع به آن نموده به تسبيحات در اين وقت لازم مىآيد كه زائد نموده باشد در واجبات نماز عمدا با عدم دليلى كه دلالت نمايد بر جواز آن . پس مىگوئيم : اين زيادتى است در واجبات نماز عمدا ، پس مبطل نماز خواهد بود ، نظر به حديث صحيح روايت شده از كاشف أسرار و دقايق جناب امام جعفر صادق عليه السّلام كه فرموده : « من زاد في صلاته فعليه الاعادة » « 1 » و أدله داله بر تخيير ما بين الامرين قابل معارضهء با اين نيست ، چنانچه وجه آن بر متأمل ظاهر است . بلى هرگاه مقصود مكلف قبل از شروع به نماز اين بود كه تسبيحات اربع را خوانده باشد نه سورهء مباركهء حمد را ، و به اين قصد شروع در نماز نمود ، لكن در محل تسبيحات غفلتا شروع نمود به حمد ، در اثناى حمد متذكر شد به حقيقت حال ، در آن وقت ظاهر اين است كه اجتزاء به اين حمد كه شروع نموده غفلتا نتواند نمود ، نظر به اين كه امتثال به مأتي به فرع تعلق نيت است به آن ، مفروض آن است نيت اين شخص متعلق به تسبيحات بود به نحوى كه اگر كسى از او استفسار مىنمود مىگفت اتيان به قرائت حمد نخواهم نمود ، و بنابراين پس اجتزاء به آنچه شروع نموده نمىتواند نمود ، پس لازم است عدول از آن نمايد . از اين قبيل است جريان عادت به عنوان استمرار به قرائت تسبيحات ، نظر به اين كه اطراد عادت به منزلهء تعلق قصد است ، بلكه چنين است حال اگر چه متذكر شود به حقيقت حال بعد از فراغ از سورهء مباركهء حمد مادامى كه داخل در ركوع شرعى نشده باشد .

--> « 1 » وسائل الشيعة ج 5 / 332 .