بعد از بيان اين مطلب مناسب اين است كه تنبيه شود بر چند أمر : اول : آن است كه تخيير در اين مقام ثابت است به عنوان اطلاق ، پس امتثال حاصل مىشود به چهار طريق ، اول به اتيان قرائت سورهء مباركه حمد در هر يك از ركعتين أخيرتين . دوم اتيان به تسبيحات أربع كذلك . سوم اتيان به قرائت حمد در ركعت ثالثه و به تسبيحات در ركعت رابعه . چهارم عكس اين ، ظاهر اين است كه امتثال حاصل مىشود به هر يك از صور أربع كه مذكور شد . دوم : آن است كه آيا تخيير در اين مقام تخيير ما بين متساويين است يا تخيير ما بين راجح و مرجوح است . بدان كه اختلاف است در اين مقام ما بين فقهاء به هشت قول ، اول - آن است كه تسبيح أفضل است مطلقا . دوم أفضليت قرائت حمد است كذلك . سوم أفضليت قرائت حمد است در حق امام و منفرد . چهارم أفضليت قرائت حمد است در حق امام و تسبيحات است در حق مأموم و مساوات در حق منفرد . پنجم أفضليت قرائت حمد است در حق امام ، و أفضليت تسبيحات است در حق منفرد . ششم قول به مساوات و عدم رجحان أحدهما است بر ديگرى ، خواه در حق امام بوده باشد يا مأموم يا منفرد . هفتم أفضليت قرائت است در حق امام و مساوات در حق منفرد . هشتم أفضليت قرائت است در حق امام و مساوات است در حق مأموم و منفرد . مختار قول اول است ، پس تسبيحات أفضل است در حق امام و مأموم و منفرد . سوم : در بيان عدد تسبيحات ، كلمات فقهاء قدس اللَّه تعالى أرواحهم به حسب ظاهر در اين مختلف است ، و حاصل اختلاف راجع مىشود به شش قول : اول - آن است كه عدد تسبيحات دوازده است به اين نحو « سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الا اللَّه و اللَّه أكبر » سه مرتبه اتيان به اين أذكار أربعه مىنمايد ، اين قول