مبحث دهم در بيان آداب مصلى است در حال قيام بدان كه مستحب است در وقتى كه ايستاد به جهت أداى هر نمازى كه بوده باشد اين دعا را كه در فقيه « 1 » مرسلا و در كافى به سند صحيح روايت نموده از كاشف اسرار و دقايق جناب امام جعفر صادق عليه السّلام بخواند « اللهم اني اقدم اليك محمدا بين يدي حاجتي ، و أتوجه به اليك ، فاجعلني به وجيها في الدنيا و الآخرة و من المقربين ، و اجعل صلواتي به مقبولة ، و ذنبي به مغفورا ، و دعائي به مستجابا انك أنت الغفور الرحيم » « 2 » . دور نيست تأديهء سنت به خواندن اين دعا حاصل شود ، خواه قبل از أذان بوده باشد يا بعد از آن قبل از اقامه . و اما بعد از اقامه پس دور نيست هرگاه اتيان نمايد در آن وقت نيز مؤدى سنت بوده باشد . لكن قبل از دخول در صلاة وظيفهء مكلف به اعتبار چشم آن است كه در حال قيام چشم با أخضع حالات متصوره در حق او بيندازد به محل سجود تا فراغ از قرائت . و وظيفهء او به اعتبار دو دست آن است كه دستها را دراز نموده بگذارد بر رانها ، دست راست بر ران راست مقابل زانو ، و دست چپ بر ران چپ محاذى زانو با انضمام انگشتان دستها با هم ، انگشتهاى دست راست را با هم به چسباند ، و همچنين انگشتهاى دست چپ را حتى انگشت بزرگ را منفرج بگذارد . و وظيفهء مكلف به اعتبار قدمين آنست كه قدمين را بهم به چسباند ، بلكه فاصله ما بين آنها قرار دهد ، و غايت انفراج ما بين آنها تحديد شده است به مقدار شبر

--> « 1 » من لا يحضره الفقيه ج 1 / 302 . « 2 » فروع كافى ج 3 / 309 ، ح 4 .