نمايد به قعود ، ظاهر اين است كه به هر نحو بنشيند در حال قرائت مجزى بوده باشد ، لكن أفضل اين است كه در حال قرائت تربع بنشيند . بدان كه تربع در جلوس بر چند قسم است : اول : آن است كه بنشيند به نحوى كه زانوى راست را بكشد به جانب يمين ، و قدم يمين را به جانب يسار ، و زانوى چپ را بكشد به جانب چپ ، و قدم چپ را به جانب يمين ، اين معنى در اين مقام مراد نيست ، بلكه مراد از تربع در اين مقام آن است كه بنشيند با نصب دوران و دو ساق و وضع دو قدم و اليتين بر أرض . ظاهر اين است استحباب اين حالت مختص بوده باشد به حال قرائت ، بنابر اين ممكن است حكمت در آن أقربيت اين حالت بوده باشد به حال قيامى كه مطلوب بود در حال قرائت ، و لهذا حكم به استحباب اين حالت در حال تشهد ثابت نيست ، بلكه ظاهر اين است تفرقه در حال تشهد ما بين نماز ايستاده و نماز نشسته نبوده باشد . پس مستحب در حال تشهد اين است كه بنشيند برورك يسار به نحوى كه ظهر قدم يسرى را بگذارد به زمين ، و ظهر قدم يمنى را بگذارد بر باطن قدم يسرى خواه نماز ايستاده بوده باشد يا نشسته ، و اما حال ركوع پس مستحب اين است كه دو ساق را به زمين بگذارد و رانها را بلند كند . مخفى نماند كه آنچه مذكور شد در كيفيت نماز نشسته اگر چه در نماز فريضه بود در صورت عجز از قيام ، لكن ظاهر اين است كه كيفيت مذكوره مستحب بوده باشد در مطلق نماز نشسته ، اگر چه نماز نافله بوده باشد با قدرت از قيام ، لكن نظر به حكمتى كه مذكور شد به استحباب كيفيت مذكوره در حال قرائت در نماز و تيره مشكل است . بدان كه شيخ سعيد شهيد در كتاب دروس فرموده‌اند : جلوس در نماز فريضه