زمين مقابل صورت به نحوى كه سر انگشتان را مقابل گوش بگذارد . و وظيفهء او در حال سجود رفتن آن است كه اول دو دست را به زمين رساند بعد دو زانو را و در وقت ايستادن دو دست را از زمين بردارد بعد از آن كه دو زانو را از زمين برداشته باشند ، يعنى اول دو زانو را از زمين جدا نمايند بعد از آن دو دست را از زمين جدا نمايند . و وظيفهء مكلف به اعتبار دو دست در حال تشهد بلكه در حال جلوس مطلقا آن است كه دو دست را بر ران بگذارد نزديك سر زانو ، چنانچه در مبحث تشهد مفصلا بيان شد . فصل سوم در بيان مستحبى است كه بعد از فراغ از نماز است و آن تعقيب است . تنقيح مقام محتاج به ايراد كلام در چند مطلب : اول : در بيان معنى تعقيب است ، پس مىگوئيم : صاحب صحاح گفته : التعقيب في الصلاة الجلوس بعد أن يقضيها لدعاء أو مسألة « 1 » . مخفى نماند مقتضاى اين كلام اين است كه كفايت مىكند جلوس بعد از صلاة به جهت دعا در صدق تعقيب اگر چه منفك از دعا بوده باشد ، ظاهر اين است كه چنين نبوده باشد . و أيضا ذكر دعا مغنى از ذكر مسأله است نظر به أعميت دعا از مسأله ، و ذكر خاص بعد از عام نظر به اعتناى به شأن خاص ، و اهتمام به آن اگر چه بابى است واسع لكن مناسب آن ذكر به واو است نه به أو ، شايد از اين راه بوده باشد كه صاحب قاموس اقتصار كرده است به دعاى تنها ، قال : التعقيب الجلوس بعد الصلاة

--> « 1 » صحاح اللغه ج 1 / 186 .