مبحث اول در تقسيم قيام ثابت در اثناى نماز است بدان كه قيام در اثناى نماز بر چند قسم است - اول : قيام واجب ركنى است و آن قيام است كه در ضمن تكبيرة الاحرام بوده باشد ، و همچنين قيام متصل به ركوع . دوم : قيام واجب غير ركنى ، مثل قيام در ضمن قرائت حمد و سوره و قيام بعد از رفع رأس از ركوع . سوم : قيام مستحب مثل قيام در ضمن أذكار مستحبه ، مثل قيام در تكبيرات مستحبه و ادعيه و در حال استعاذه و قنوت و نحو اينها . چهارم : قيام مباح است ، و آن قيامى است بعد از فراغ از آيات حمد و سوره علاوهء از قدر ضرورت . اشكالى در هيچيك از اين أقسام نيست مگر قيام متصل به ركوع ، پس بايد دانست كه مراد از قيام متصل به ركوع قيامى است كه از آن مصلى منتقل مىشود به ركوع شرعى ، پس مراد از قيام متصل به ركوع مطلق قيامى كه بعد از فراغ از قرائت بوده باشد نيست ، و همچنين مطلق قيامى كه از آن منحنى مىشود نيست ، بلكه مراد از آن قيامى است كه از آن منتقل مىشود به ركوع شرعى ، ثمرهء اين قيد در چند موضع ظاهر مىشود : اول : آن است كسى منحنى شد به قصد سجود قبل از بلوغ جبهه به محل سجده متذكر شد كه ركوع را به عمل نياورده است ، در اينجا مىگوئيم : لازم است كه راست بايستد بعد از آن به ركوع رفته ، بعد از اتمام ركوع رفع رأس از ركوع نموده اتمام نماز نمايد ، پس هرگاه راست نشود نماز او باطل خواهد بود اگر چه خود را به هيئت راكع برساند ، وجه بطلان نماز اخلال به قيام متصل