حكم به توظيف . ملخص مطلب در اين مقام اين است كه از اخبار وارده از ائمه اطهار عليهم صلوات اللَّه الملك الغفار و از كلمات علماى أخيار نديده‌ايم چيزى كه توان به آن اعتماد نمود در حكم به موظفيت دعاى مذكور در تشهد ثاني ، بلى كلام مرحوم شيخ در نهايه ظاهر است در اين باب كه چنين فرموده : يستحب أن يقول الانسان في التشهد الاول : بسم اللَّه و باللَّه و الاسماء الحسنى كلها للَّه ، أشهد أن لا إله الا اللَّه وحده لا شريك له ، و أشهد أن محمدا عبده و رسوله أرسله بالحق بشيرا و نذيرا بين يدي الساعة ، اللهم صل على محمد و آل محمد ، و تقبل شفاعته في امته و ارفع درجته ، و ان قال هذا في التشهد الثاني و جميع الصلوات لم يكن به بأس ، غير أنه يستحب أن يقول في تشهد الاخير : بسم اللَّه و باللَّه و الاسماء الحسنى كلها للَّه الى آخر ما ذكره « 1 » . لكن به اين كلام به اين تعبير اعتماد نمىتوان نمود در حكم به توظيف خصوصا در مقابل حديث مذكور ، پس أسلم اجتناب از آن است در تشهد ثانى ، مشخص است كه كلام من حيث التوظيف است ، بنابراين اتيان به آن نه به اين قصد بلكه به قصد دعا محل تشكيك نيست ، لكن بنابراين حال تشهد و غيره مساوى خواهد بود در اين باب . مقام ثانى : در مستحب فعلى در اين مقام است . بدان كه آنچه مذكور شد از اول مبحث تا اينجا همه در واجبات قوليه تشهد و مستحبات قولى آن بود ، كلام در اين مقام در واجب فعلى و مستحبات فعليه است ، پس مىگوئيم : اما واجب فعلى پس جلوس است به مقدار تشهد واجب . بدان كه أقسام جلوس متعارفه در مباحث سجود به تفصيل بيان شد ، ظاهر

--> « 1 » نهايه شيخ ص 83 .