حديث دوم : از ثقة الاسلام روايت نموده از امام به حق ناطق جناب امام جعفر صادق عليه السّلام كه فرموده : هر گاه مذكور شود جناب پيغمبر خدا صلَّى اللَّه عليه و آله پس بسيار صلوات بر ايشان بفرستيد ، به جهت آن كه هر كس يك مرتبه صلوات بر آن جناب بفرستد خداوند عالم عز شأنه هزار مرتبه صلوات بر او مىفرستد در هزار صف از ملائكه « 1 » . اين حديث چند احتمال دارد : اول - آن است كه خداوند عالم خلق هزار مرتبه صلوات مىفرمايد در هزار صف از ملائكه ، پس صلوات از جانب خلاق عالم جل شأنه مىباشد ، و هزار صف از ملائكه مظهر صلوات الهى خواهند بود ، و مراد آن است كه كلمهء « في » به معنى « مع » بوده باشد ، پس در اين صورت مظهر هزار مرتبه صلوات الهى غير از صفوف ملائكه خواهد بود ، بعد از آن كه هزار صف ملائكه مطلع بر صلوات الهى مىشوند هزار صف ملائكه نيز صلوات مىفرستند . مقام ثانى اين است رجحان صلوات بر آن مفخر موجودات و شفيع عرصات صلوات اللَّه و سلامه عليه و آله من باب الندب و الرجحان است نه حتم و الزام ، اگر چه در حين ذكر اسم شريف آن جناب بوده باشد ، و اين مشهور و معروف ما بين فقهاء است ، بلكه أعاظم علماى اماميه ادعاى اجماع بر اين مطلب نموده‌اند ، مثل سيد جليل القدر سيد مرتضى در كتاب ناصريات ، و شيخ الطائفه مرحوم شيخ طوسى در كتاب خلاف ، و تاج الفقهاء مرحوم محقق در كتاب معتبر ، و رئيس فقهاء مرحوم علامه در كتاب منتهى و تذكره . و مخالفى در بين علماى شيعه ظاهر نبوده است تا زمان مرحوم فاضل مقداد ، و ايشان در كنز العرفان قائل شده‌اند به وجوب صلوات هر وقتى كه اسم شريف آن

--> « 1 » اصول كافى ج 2 / 492 ح 6 .