چنين است ، لكن مرحوم شيخ در مبسوط « 1 » و علامه رفع اللَّه تعالى قدرهما در نهاية الاحكام « 2 » حكم به ثبوت آن فرموده‌اند ، اجتناب أقرب به سلامت است . سوم : از جملهء امور متعلقه به اين مقام اين است كه اتيان نمايد به سجدهء شكرى كه عقيب صلوات مفروضه هست بعد از فراغ از تعقيب ، يعنى اين سجده را آخر تعقيب قرار دهد ، يعنى اول اتيان به تعقيب نمايد بعد از فراغ از تعقيب اتيان به اين سجده نمايد . چهارم : اختلاف كرده‌اند فقهاء در اين كه آيا راجح اين است كه اتيان به سجدهء شكرى كه بعد از نماز مغرب هست بعد از اتيان به نافلهء مغرب شود يا قبل از آن ؟ جماعتى از أعاظم فقهاء قائل شده‌اند به اول ، بعضى قائل به تخيير شده‌اند ، يعنى اولويتى به جهت قبل و بعد نمىباشد . مختار در نظر حقير اولويت اتيان سجود است قبل از نافله ، پس به تقديم و تأخير اگر چه تأديه سنت مىشود لكن اولى تقديم است ، بلكه بعد از فراغ از نافله اتيان به سجدهء ديگر مستحب است به جهت شكر توفيق در اتيان به نافله ، بنابراين در صورت تأخير قصد تداخل مىتوان نمود ، يعنى هرگاه تأخير سجده نمايد تا بعد از فراغ از نافله بعد از فراغ اتيان به سجده نمايد و نيت نمايد كه اين سجده به جهت شكر توفيق در اتيان به فريضه و نافله هر دو باشد مثاب و مأجور نسبت به هر دو خواهد بود انشاء اللَّه تعالى . پنجم : آن است كه از جملهء مواردى كه سجدهء شكر در آن مستحب است در صورتى است كه مطلع شود بر امرى كه موجب مسرت است ، در آن وقت مستحب اين است كه سجدهء شكر نمايد چنانچه در سابق بيان شد ، مثل اين كه مطلع شد جماعتى كه معاند شريعت فخر كائنات بوده‌اند ، مثل طائفهء صوفيه خذلهم اللَّه تعالى و وقى عباده عن شرهم مضمحل شدند ، يا اهانتى به رئيس اين طائفهء ضاله مضله

--> « 1 » مبسوط شيخ ج 1 / 114 . « 2 » نهاية الاحكام ج 1 / 499 .