مىتوان نمود ، پس در اين صورت آتى بمستحبى است و تارك مستحب ديگر . بدان كه از كاشف اسرار و دقايق جناب حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام مأثور است : هرگاه بنده‌اى سجود رود و در آن سجده يا رب يا رب آن قدر بگويد تا نفس او قطع شود ، خطاب رأفت قرين از جانب كريم جهان آفرين مىرسد كه اى بندهء من هر حاجت كه دارى بخواه كه به سعادت شرافت اجابت مشرف خواهد شد . مبحث پنجم : در بيان بعضى آداب مستحبه بعد از اين سجود است . بدان كه شيخ صدوق و شيخ طوسى نور اللَّه تعالى مرقدهما در فقيه « 1 » و تهذيب روايت فرموده‌اند حديثى را كه حاصل مضمون آن اين است : كه هرگاه همى و غمى عارض شود بعد از رفع رأس از سجود دست را به موضع سجود بمالد ، بعد از آن دست را بمالد از جانب چپ به صورت چپ و بر پيشانى بعد از آن بمالد به صورت راست ، بعد از آن سه مرتبه اين دعا را بخواند « بسم اللَّه الذي لا إله الا هو عالم الغيب و الشهادة الرحمن الرحيم اللهم اذهب عني اللهم و الحزن » « 2 » يعنى اين عمل موجب رفع هم و غم او مىشود . و مقتضاى حديث مذكور اين است كه اين وظيفه در حال اصابه هم و غم بوده باشد ، و اين كه مسح بديك مرتبه و قرائت دعاى مذكور سه مرتبه است ، و مقتضاى حديث مذكور در مقنعه و كلام آن بزرگوار و همچنين مقتضاى كلام شيخ در مصباح مطلق است . يعنى اين وظيفه ايست بعد از رفع رأس از اين سجده ، خواه غمى و همى بوده باشد يا نه ، و همچنين هرگاه علتى در موضع از مواضع بدن او بوده باشد ،

--> « 1 » من لا يحضره الفقيه ج 1 / 331 ح 969 . « 2 » تهذيب شيخ ج 2 / 112 .