از مفخر الاوائل و الاواخر جناب حضرت امام محمد باقر عليه السّلام كه آن حضرت فرمود : كه والد بزرگوار من جناب علي بن الحسين عليهما السّلام نشد نعمتى از نعمتهاى الهى را متذكر شود مگر آن كه سجده مىنمود ، و همچنين نشد تلاوت آيه‌اى از آيات قرآنيه نمايد كه مشتمل بر سجده بوده باشد مگر آن كه سجده مىنمود و همچنين نشد كه رفع فرمايد خداوند عالم عز شأنه بدى را كه خائف از آن بود يا مكر مكركننده‌اى را از ايشان دفع فرمايد مگر آن كه سجده مىنمود ، و همچنين نشد كه از اداى نماز فريضه فارغ شود مگر آن كه سجده مىنمود ، و همچنين نشد كه اصلاح ميان دو نفر فرمايد مگر آن كه سجده مىنمود و اثر سجود در جميع اعضاى سجود آن حضرت ظاهر بود ، پس به اين جهت مسمى شد به سجاد « 1 » . ششم : حديثى است كه شيخين جليلين در فقيه « 2 » و تهذيب روايت فرموده‌اند از مرازم به ميم مضمومه از جناب حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام كه فرموده : سجدهء شكر واجب است بر هر مسلمانى ، از جملهء ثمرات آن اين است كه باعث تماميت و كمال نماز تو مىشود ، و باعث اين مىشود كه حضرت پروردگار تو جلت عظمته از تو راضى شود و ملائكه از تو خوشنود مىشوند ، و هر بنده‌اى كه نماز كند و بعد از فراغ از نماز اتيان به سجدهء شكر نمايد خلاق عالم جل شأنه رفع حجاب ما بين آن بنده و ملائكه مىفرمايد . آن وقت خطابى از جانب خداوند عالم جل جلاله صادر مىشود به سوى ملائكه كه اى ملائكهء من نظر نمائيد به عبد من كه ادا نمود نمازى را كه بر او واجب كرده بودم بعد از آن سجدهء شكر به عمل آورد تا شكر نعمت من كرده باشد

--> « 1 » علل الشرايع ص 232 - 233 . « 2 » من لا يحضره الفقيه ج 1 / 333 - 334 .